Wedstrijdverslagen

Byron blinkt uit bij eerste nederlaag O17-2
De O17-2 beleefde gisteren zijn vuurdoop in een echte wedstrijd, voor de beker tegen Valleivogels. De wedstrijd ging verloren met 5-2, een uitslag die qua overwinning voor Valleivogels misschien terecht was, maar qua cijfers niet de wedstrijd goed weergaf. Want Delta was in grote delen van de wedstrijd zeker niet de mindere ploeg.

Valleivogels was een 2e jaars team, bestaande uit een aantal goede sterke spelers. De omstandigheden waren perfect met een Barcelona-style grasmat. De voorbereiding van de wedstrijd was zeker niet perfect. De wedstrijd werd 15 minuten eerder gestart op eis van de scheidsrechter omdat er geen verlichting op het veld stond. Van intrappen en balgevoel krijgen was er voor Delta geen sprake, terwijl Valleivogels al een half uur het balletje liet rondgaan. Het was warmlopen, en eigenlijk meteen starten aan de wedstrijd.

In de eerste 15 minuten had Valleivogels een optisch overwicht, maar vooral omdat Delta dat toeliet. De ploeg zakte compact in bij balverlies en Valleivogels had veel moeite om door de Delta linies heen te komen. Tweemaal lukte het, en beide keren vloog de bal ruim naast de linkerpaal van keeper Ruben. Delta zette er in die fase drie enorme kansen tegenover, puur op de omschakeling. de eerste grote was meteen raak. Daniël lanceerde Byron die 30 meter wist te overbruggen en zuiver en knap raak schoot. Dezelfde Byron, met afstand de gevaarlijkste aanvaller van Delta deze wedstrijd, kreeg een tweede kans die vlak naast de paal ging. De derde kans was ook via Byron, maar ditmaal kwam er een voorzet.. net gemist door Brian kwam de bal moeilijk voor Joey, die de bal kort voor de goal niet tot doelpunt wist te promoveren.

Daarna nam de druk van Valleivogels toe. Delta had moeite om als Valleivogels de middenlijn overkwam de ploeg ook keihard aan te pakken. Voor Valleivogels middenveld kreeg veel ruimte om aan te nemen en het spel te verdelen. Toch duurde het lang eer de 1-1 kwam, een hoge bal die werd ingekopt. Delta zette er via Byron een identieke counter tegenover, net als het eerste doelpunt. Ditmaal ging de bal langs de rechterpaal. Valleivogels kwam vlak voor rust op 2-1. De bezoekers waren ook gevaarlijk met twee vrije trappen, een van Byron (schitterende redding keeper) en één van Brian (net naast de rechterpaal). Positief in de eerste helft was het echte debuut van Julius, die een puike pot speelde aan de linkerkant en geen kans weggaf.

Na de rust speelde Delta aanvallender en Valleivogels maakte ultiem gebruik van de ruimte die de ploeg weggaf. Wat frustrerend was dat elke tegengoal kwam door balverlies van de Houtenaren, vooral met soms te zachte en passjes dwars door de as heen waardoor de achterhoede open lag. In een tijdsbestek van 25 minuten scoorde de ploeg 3 maal waarmee de wedstrijd op slot zat. Het hadden er 4 kunnen zijn, maar Ruben wist zich opnieuw te onderscheiden met een gruwelijke redding op een onhoudbaar schot. Delta zette er minimaal zoveel kansen tegenover, er waren gevaarlijke voorzetten van Byron en Oltana, Brian vergat uit te halen terwijl de goal open lag en Naomi had een open kopkans op een meter of 5 van de goal. Achterin haalde Timo en Tom door goed spel veel counters eruit, vooral het goede spel van Tom viel op…. strak doordekkend en met goede voortzettingen.

Delta zou toch een beloning krijgen via een goal van Byron, een vrije trap onderkant lat ging over de lijn… al floot de scheids pas toen Delta zelf de bal pakte en naar de middenlijn rende. In de laatste fase, met een al verloren wedstrijd, kregen wat spelers de ruimte om zich te bewijzen op andere posities. Zo speelde Joris in de spits, Naomi linksbuiten en mocht Maikel verhuizen naar het centrum van de verdediging. Het is waar de trainers voor staan: lef is een factor… we willen dat deze ploeg alles durft, nergens bang voor is… vooral niet om te falen. Want fouten maken hoort bij sport.. leer ervan en doe het daarna beter.

Trainer Paulus: “Dit was een wedstrijd waarin we achteraf kunnen zeggen dat we veel hebben kunnen zien. Waar zijn we goed in, wat lukt nog niet. In de eerste 20 minuten waren we op ons best, goed inzakken en daarna snel die aanval zoeken. We dwingen veel kansen af, dat is een feit.. we geven ook veel weg, zeker als we verder naar voren spelen. Verdedigen doe je bij balverlies met de hele ploeg. We verliezen veel duels, wat logisch is als 1e jaars team. Bij balverlies moet je duels aangaan, maar we gaan ze ook vaak aan in balbezit en dat moeten we gaan voorkomen. Want deze ploeg heeft veel voetbal in zich. Ook is er de lef-factor. Valleivogels wist door goed in te schuiven vaak een extra man te vinden om het middenveld, met name door inschuivende verdedigers. Toen we heel compact speelden konden we dat deels opvangen, maar daarna niet meer. Zelf doen we dat niet… jongens als Maikel, Juul en Julius hadden veel ruimte om in te schuiven, maar speelden vooral in hun taak. Ook merk je dat jongens zoekende zijn.. Brian heeft laten zien een killer te zijn, maar deze verdediging had na een kwartiertje door wat zijn goede en zwakkere punten zijn en legde hem aardig aan de riem. Als je een nieuwe positie krijgt heeft het tijd nodig dan te leren dat er andere opties zijn, een voorbeeld is bijvoorbeeld gebruik te maken van de mensen achter je. Zo kwam Ronan vaak goed vrij in de rug van de spitsen. Dit is allemaal ritme, elkaar leren begrijpen. Dat heeft tijd nodig… de groep is echter ongeduldiger dan wij… heerlijk. Ik heb als trainer tijdens de wedstrijd een belangrijke beslissing moeten nemen… gaan voor het resultaat of gaan voor de ontwikkeling van de ploeg. Bij het resultaat was het een optie geweest om bijvoorbeeld over te schakelen naar 442 of 433 met de punt naar achteren, aangezien Valleivogels in balbezit met 3 verdedigers speelde en we veel snelheid hadden voorin, terwijl het middenveld het zwaar had met de inschuivende mensen en moeite had om ook deze jongens aan banden te leggen. Ik heb gekozen voor: laten staan en ervaren. Kijken of we het beter kunnen doen omdat ik vind dat er teveel voetbal zit in deze groep om ons constant aan te passen. Dat is mijn keuze, ik kijk naar de lange termijn. Ik heb veel vertrouwen in de groep. Na de uitslag was de reactie van de groep wat je als trainer wenst… pissed, boos, teleurgesteld… en ook het snel opzij kunnen zetten en accepteren. Sommige mannen waren boos op hun eigen spel… ook mooi. Zolang je dat wel van je af kan zetten. De reactie moet zijn: zien, pissig zijn, accepteren en dan het beter willen doen. De uitslag verteld niet het verhaal van de wedstrijd, Valleivogels verdiende de winst maar als de kansen van beide kanten waren afgemaakt had je naar een 8-7 wedstrijd zitten kijken. Woensdag trainen.. eindelijk trainen…. want we hebben nog nooit samen getraind tegen een ploeg die al jaren samen traint. Er zijn heel veel aandachtspunten en we moeten uitkijken dat we ze niet allemaal gaan pakken. Eerste doel is verbeteren van positiespel en bewegen zonder bal, en ik hoop op veel discussie hoe we het aan gaan pakken zaterdag. De groep heeft inspraak… nu hopen dat iemand het lef heeft ook wat te zeggen.. hoe gaan we spelen zaterdag. Wij hebben een plan… nu de groep zelf nog. Even wat mannen in het zonnetje zetten: Byron, beste man van het veld vandaag met afstand….. Tom, goede pot… Tom is veel beter als ie zelf denkt.. dat gaan we hem duidelijk maken, Julius, sterk debuut, verdedigend foutloos…. en Maikel…. voor hem geldt hetzelfde als Tom… ik heb jaren gewacht op het mogen trainen van Maikel… (ben stiekum fan van hem) daar gaan we een topper van maken”.

Valleivogels O17.1 – FC Delta Sports’95 O17.2 5 – 2 (2 – 1)
toeschouwers: 36

doelpunten:
Byron (Daniël) 0-1
tegenstander 1-1
tegenstander 2-1
tegenstander 3-1
tegenstander 4-1
tegenstander 5-1
Byron (-) 5-2

 

Goal Joris hoogtepunt in O17-2 spektakel
De O17-2 heeft zaterdag zijn eerste overwinning behaald van het seizoen. In de bekerwedstrijd tegen DVSU werd het na een bijzonder aantrekkelijke wedstrijd (zeker voor de neutrale toeschouwer) een 4-3 overwinning voor de Houtenaren. Alhoewel de O17-2, mede door de goede uitslag van Valleivogels, kansloos lijkt voor de volgende bekerronde… gaf de wedstrijd in ieder geval het juiste gevoel, en de ploeg steeg naar plek 2 in de bekerpoule. Aan toeschouwers geen gebrek overigens… veld 1 was jaloers op de opkomst van ouders en supporters op veld 3.

Het was de wedstrijd van…. na-Rodenburg. Het merendeel van de ploeg was diep gegaan die nacht, de vele appies tegen 03:00 in de nacht bewezen dat vele mannen veel lol hadden gehad (en succesvol waren), maar de vraag was of dat zijn effect zou hebben in de match die volgde. Qua zelfvertrouwen in ieder geval niet… diverse spelers, waaronder met name Juul, liepen het complex op met de terechte borst naar voren. Juuls ouders staat wat te wachten de komende jaren.. wij vermoeden.. de tijger is los. Hoe dan ook: Het was leuk geweest….. in de bespreking moest de knop echter om volgens de trainers.. wat geweest is is geweest, nu draait het om de match. Afgesproken werd het compacte voetbal voort te zetten. DVSU mocht voetballen, maar vanaf de middenlijn was Delta de baas.

In de eerste 25 minuten liep dat spelletje feitelijk best goed. Delta kreeg en aantal gigantische kansen door de bal in de ruimte te onderscheppen en snel en goed de diepte te kiezen. Met name Byron had de 1-0 meerdere malen op zijn schoen. Het spel van Tom viel weer positief op, hij blijkt een meester in het op tijd voor de man komen en een goede voortzetting te geven. Maar na 15 minuten waren de harde cijfers: 0-2 voor DVSU. Gezien het wedstrijdbeeld sloeg de stand nergens op… Delta had achterin tweemaal een kans weggegeven… beide keren door slecht ingrijpen van de verdediging in een 1 tegen 1 duel (eenmaal in het veld, en eenmaal koppend). De ploeg had er ook meerdere kansen tegenover gezet. Het feit dat B-junioren niet meer de C-tjes zijn werd dan ook na 15 minuten duidelijk. De trainers grepen heel vroeg in en veranderde de achterhoede… Het excuus… “ik heb nauwelijks geslapen” telde niet….. het is een nieuw element in de B… in de avond een kerel.. dan ook in het voetbal een kerel. Kan je dat niet… dan maar na Sesamstraat naar bedje toe.

Na de wissel oogde de achterhoede stabiel (de invalbeurt van Timo was sterk)… en Delta bleef de kansen afdwingen die het al deed. Byron was degene die de eerste terugsteek deed: Hij scoorde een goede en echte spitsengoal in de lange hoek, aangever was niet zo verrassend een perfect opgekomen Tom. Daarna kreeg Delta de kans om de stand op 2-2 te brengen via een penalty…. opnieuw Byron achter de bal, maar de bal was slecht ingeschoten zonder vertrouwen. De vleugelspits had al eens aangegeven zich niet prettig te voelen bij penals (volgens de trainers overigens absolute bullshit, zit in het koppie met zo’n traptechniek) maar besloot de penal toch zelf te nemen. Het team bepaald btw zelf wie de penal neemt, vaste afspraken volgen wel…. maar nog niet nu. Dat er geen protest kwam liet ook meteen zien…. Byron staat hoog aangeschreven in de groep… nu moet ie dat zelf nog zien, accepteren en er vertrouwen uit gaan halen… zo wordt je de topper. Toch kwam Delta op 2-2…. belangrijk was Byron met de scherpe voorzet… maar de echte kampioen was Joris met de kopgoal. De ouderen onder de supporters kennen nog Bep Bakhuys als kopper… de meer jongere gasten denken vooral aan Robin van Persie op het laatste WK…. zo’n snoekduik.. hangend in de lucht.. geen ondergrond te bekennen en dan vol overtuiging raak koppen. Dat was Joris.. de aanval was meer dan schitterend, de voorzet… dito… de goal was er eentje die Joris de komende jaren niet meer mag vergeten: 2-2. In de D oefenden we deze variant wel eens.. voor de lol ….. en dan hem zo perfect zien uitgevoerd… heerlijk.

Delta domineerde de wedstrijd in deze fase… het team pakte het samen aan, met één gezamenlijke visie en doel. Ja, DVSU mocht opbouwen…. ze mochten passen… maar na die middenlijn was het onderscheppen en met rassnelle uitbraken voor veel gevaar zorgen. De trainers waren tevreden over deze fase… achterin stond het als een huis. Tom kwam amper in duels door simpelweg slim instappen, Timo was het slot op de deur, Maikel kopte alles weg voor de eerste stuit en de inmiddels ingevallen Julius gaf defensief geen krimp (het was mooi te horen dat er zoveel positieve reacties waren op zijn spel terwijl hij net pas komt kijken). Ook het middenveld speelde deze fase goed… Naomi ging duels aan, Daniël “mag ik alsjeblief half spelen ipv Rindert” (<piep> heb es wat vertrouwen in jezelf) speelde sterk en Ronan blijkt een oogje te hebben voor het duiken in de gaten die er ontstaan.

Na de rust ging Delta door.. De trainers houden van diep opbouwen… als de spitsen niet loskomen ziet het er dan soms rommelig uit. Maar voor wie daar doorheen kan kijken zag je een ploeg dat samen knokte. Die dat spel probeerde. Lukte het niet, dan oogde het rommelig….. maar de ploeg deed dat soms heel, heel sterk. Niet passen om het passen… doelgericht en effectief… voetbal zoals het hoort te zijn, om te scoren. Het werd de Joey fase van de wedstrijd. Delta’s rechtsbuiten wist keer op keer zijn tegenstander compleet kapot te spelen, soms met acties.. vaak ook met een teruggelegde bal of combinatie, nadat hij een sterk aanspeelpunt was. Elke Joey-voorzet was gevaarlijk. Vaak bij de 1e paal moest de keeper met regelmaat redding brengen. Of het nu een voorzet was… of een eigen inzet van Joey. Ook Brian en Byron wisten diverse kansen af te dwingen, maar dat laatste schot was net er een te veel soms. Net geblokt.. of te zacht door het verkeerde been, al maakt dat laatste niks uit… je hoort te schieten als je de kans ziet.

De 3-2 was dan ook een zeer terechte en verdiende goal. Brian bewees zijn status als doelpuntendief weer door een corner van Daniël er zuiver in te koppen… een prima goal. Maar Delta kon niet lang van de voorsprong genieten. In een van de spaarzame Utrechtse aanvallen moest keeper Ruben ver uitkomen. Hij blokte de bal goed, maar moest door jagen op de rand van zijn eigen 16 meter. De verdediging keek toe, niemand rende naar de goal om de lege plek over te nemen. een simpel traag en laag passje op de open goal en na 45 seconden (met dank aan een kritische ouder achter de dugout betreffende de tijdsinschatting) van voorsprong was het weer 3-3. Het voelde als ongeloof…. de Utrechters waren  4 keer gevaarlijk voor de goal geweest, 3 keer wisten ze het net te vinden. Het laat zien dat Delta een zeer talentvolle verdediging heeft (anders kom je niet maar 4 keer voor een goal) maar op het ‘moment supreme’ nog niet ingespeeld is. Dat is gelukkig tijd, want er staat kwaliteit.

Zo’n tegengoal kan dan twee effecten hebben…. boosheid met als gevolg een laatste fase van frustratie en niet meer strijden. Of ongeloof en boosheid in de vorm van…. dit slaat nergens op we gaan ervoor. Dat laatste was gelukkig wat er ontwaakte in de O17-2. Duels werden nog voller aangegaan, kansen bleven komen. Joey, Ronan, Byron, Brian, Daniël.. ja zelfs Maikel….. allen namen de goal onder vuur.. soms werd het schot geblokt, sommige waren een redding. Achterin bleef het goed staan, ook de verse krachten hadden een sterke over-mijn-lijk mentaliteit.

Delta zou de winst pakken.. een hele verdiende winst: het was Rode Knikker Rindert die even in één pass liet zien waarom zoveel mensen van hem houden als speler. De pass was er een van overtuiging, vol creativiteit en dwars door het hart van de Utrechtse defensie… en een pass die perfect werd afgemaakt door Brian. Rindert, aangemoedigd door zijn zuster, wist daarmee een fikse stempel te drukken op de uiteindelijke winstpartij. De laatste fase speelde DVSU alles op alles, ondanks de 10 man door een rode kaart. Door puur powervoetbal waren er wat hachelijke momenten.. Delta gaf wat overtredingen weg, maar niks wat echt groot gevaar opleverde, mede door scherpe blokkades van oa de in de tweede helft bijzonder sterk spelende Jens. Het was ook niet zo gek dat juist tijdens een Delta aanval het eindsignaal kwam… winst.

Trainer Paulus: “Even een hele, hele lange reactie… met veel uitleg.. ook voor ouders, vertellen waar we mee bezig zijn…. Communicatie is een factor tegenwoordig. Ik ben tevreden…. er zijn veel punten van verbetering zichtbaar. Verslagen zijn bij mij geen ‘goed nieuws-show’….. we zijn kritisch…. dat hoort erbij…. niemand hoeft zich zorgen te maken na een kritisch momentje in een verslag… trots opzij, accepteren en leren. Dat is sport. We speelden compact, alleen in de allerlaatste fase hadden we daar wat moeite mee (het veld werd te lang)… maar met wat coaching werd dat goed opgepakt. We dwingen weer veel af, met vele aangevers wat ons divers en sterk maakt. De tegengoals maakte me wel pissig… de eerste twee waren door slap ingrijpen en de laatste door dom opstellen. Ruben was terecht weg.. het was geen keepersfout… hij moest….. wat doe je dan meteen vroeg ik de mannen: ‘iemand pakt de lijn’ was de slimme reactie. Dus de mannen weten wat je moet doen als Ruben weg is, maar als je elkaar niet zo goed kent is de vraag… wie gaat dan die lijn pakken? Dat is ook wel ritme… dus ik was niet blij, maar begreep het ook wel. Hoe dan ook.. dit gebeurd niet meer… volgende keer staan er 5 op de lijn hahahaha, ook niet goed,, maar dat is fase 2″.

“Ik heb hard ingegrepen na die eerste twee goals. We zetten pas laat druk (kleine ruimtes en meteen ruimte voor onze voorhoede) en dan moet je duels vol aangaan als die pass komt. Dat is een basis….. vol aangaan, geen keus. Dan pas mag je ze verliezen.. nadat je ze vol bent aangegaan…. en dat gebeurde niet, het was 40%…. Dus dan ga je als trainer even dat duidelijk maken. Hard gezegd: 100% of een ander.. deze selectie is simpelweg te sterk… je kan niet verslappen. Dus zijn we hard geweest: we wisselde niet omdat duels verloren werden, we wisselden omdat ze niet scherp aangegaan werden. Iedere speler mag een duel verliezen, elke trainer die zegt dat dit niet mag is in mijn ogen een loser…. maar je mag hem alleen verliezen na 100% inzet. Dat was niet zo.. het was slap…. dat kan niet. Dus wissel je….. Kan je daarna een pissige speler krijgen hè.. in zijn trots gekrenkt.. typisch B… <piep>trainert….. Je hoopt dan op iets anders… hoop…. maar dan ben ik ook weer zo positief verrast als je dan geen boze gozer aantreft, maar iemand die eerlijk is, zegt dat het idd ehm… niet zo best was.. plaats neemt op die hatelijke bank… baalt.. zichtbaar… zich vermand…. en zodra ie zijn kans weer krijgt (en die krijg je altijd) gewoon een weergaloos goede tweede helft speelt puur op de meest diepe wilskracht…. het goed willen maken. Dat is klasse, dat is de topreactie van een liefhebber, teamspeler en een stukje volwassenheid. In tegenstelling tot vorige week heb ik aanvallende acties gezien van zowel Maikel als Julius, met zelfs twee sterke voorzetten van de laatste. Ook zag ik Juul met een heel hoog vertrouwen de achterlijn halen (begrijpelijk na vrijdagavond — sorry Juul, we houden op na vandaag), Naomi vol duels aangaan en Joey mensen compleet zoek spelen. Ik wil diep opbouwen…. dat is iets heel, heel moeilijks… loopt het niet lekker, komen spitsen niet los of laat je de bal niet vallen lijkt het soms bijna kick & rush.”

“Even een uitleg… wat is diep opbouwen…. nou… als het kan, en dat hangt van de tegenstander af speel je eerst als keepie een verdediger in… daarna is keuze 1… één van de drie spitsen… niet met een ram… of een blinde bal… maar diep inspelen op een loskomende spits die dan of kan openen op lopende mensen om hem heen… of nog beter hem terugkaatst op een middenvelder die met het gezicht naar voren staat. Je krijgt dan aansluiting en overzicht. Maar het is zwaar: Om dit te doen moet de pass goed zijn, de spitsen loskomen op exact het juiste moment, de mannen erachter ‘reageren’, dus heel moeilijk…. Drie linies die moeten functioneren als één. Is de uitvoering fout…. beweegt bijvoorbeeld een spits of een middenvelder niet… dan krijg je duels en kick en rush. Dan wordt het rommelig en is vaak de eerste vraag vanaf de tribune: wil je niet opbouwen? Wel dus, maar wel op deze manier. Ga je opbouwen traditioneel dan is het: keeper speelt verdediging in… die kaatst op keepie… gevolg: 0% winst, of verdediging past in op middenveld, die kaats terug op verdediging: 0% winst. Je krijgt je voetbal van rond tikken zonder doel…, het Nederlandse voetbal wat ons land al zo lang tegenhoudt. Veel balbezit.. zero kansen. Het ziet er optisch beter uit… maar dat stelt niks voor. Diep opbouwen is overigens geen doel op zich.. als je goed leest hopen we dat het uiteindelijke doel een middenvelder is, met het gezicht naar voren… om op te lopen, of een steekpass. Als het goed loopt gaat een tegenstander reageren.. met fellere dekking, halen ze een middenvelder terug.. dan kan je wel vanuit achteruit het middenveld aanspelen als O17-2, met als grote verschil dat ze kunnen opendraaien…. dus het doel is simpel gezegd: vindt een middenvelder met het gezicht naar voren.”

“Het is dynamisch, sterk…. maar zo gebaseerd op bewegen en durven. Dit type voetbal is nu ‘modern’ (check bv de visie van toptrainers), maar arrogant gezegd trainen wij dit al jaren zo…. daarom gaat het nu al soms zo aardig, voor vele is dit niet nieuw. Tom, Rindert, Daniël, Juul, Naomi, Joey, Jens.. zij weten hoe dit moet. Het was allemaal op een veel, veel lager niveau…. maar ze weten hoe dit werkt. Zij kunnen dit al! En ik zie de rest snel aanhaken. Ik weet dat ze vorig jaar anders speelden met bv de C1, en ik respecteer mensen als RJ heel erg, maar dit is een nieuw team.. met andere mannen, andere samenstelling, andere kwaliteiten, andere situatie (we zijn nu 1e jaars) en een daaraan gekoppeld een andere visie. We kunnen het succes van de C1 niet herhalen of er een kopie van maken, dat was hun succes. We moeten voor ons eigen succes gaan en ook wat proberen te leren. Nieuwe dingen maakt je completer en sterker. We waren er wisselvallig in vandaag, er zaten een paar top aanvallen bij, en ook wat situaties die op kick en rush leken… geef ons wat tijd.. het is moeilijk, maar de mannen laten nu al zoveel goede dingen zien. Rinderts laatste pass is hetgeen zoals ik hem ken: beslissend en vol overtuiging. Het zijn nu nog momentjes van ware klasse…. dat worden straks meerdere momenten.. want als ik ff arrogant mag zijn: Rindert weet als geen ander in deze groep hoe grote fan ik van hem ben en hoe vrij hij is om onder ons lekker zijn ding te doen.. en dan is Rindert op zijn best, zonder faalangst. Ronan was weer heerlijk omvoorspelbaar.. het is best lekker als trainer dat je zo’n speler hebt waarvan je denkt.. hij gaat dit doen, maar doet dan bijna constant het totaal tegenovergestelde. Sommige trainers frustreert dat… ons niet….. Ik hou daarvan, lekker mee doorgaan.. blijf ons verrassen kerel, dat maakt je sterk en spelers die verassen zijn toppers in spé. Wij houden van strijden, willen winnen, dat samen willen doen met één idee…. van verantwoording pakken en ook durven zeggen als dat even niet lukt… en dan het ook parkeren, accepteren en weer doorgaan. Het klinkt zo simpel… strijden en durven, niet bang zijn om te falen… maar dat is niet zo simpel. En we houden van lef… durf.. zie je kansen.. kom een keer op, geef een keer die voorzet, maak een keer die actie, haal eens uit. Het team speelde aan de bal vrij vandaag, het was zeker niet altijd even hoogstaand voetbal.. maar soms waren die momenten er ook wel van schitterende combinaties. En ik denk, heel stiekem, dan muv Ruben elke speler wel eens rond die 16 meter geweest is vandaag….. Zonder bal was er discipline… en zo hoort dat ook,, we hielden het vorige week een half uur vol, nu bijna 60 minuten… wat een giga vooruitgang. Hoogtepunt…. de goal van Joris… wat een aanval, wat een voorzet… en wat een goal. Joris staat bij zichzelf vaak niet bekend als de grootste killer… maar <piep> dit was me er eentje vol klasse hoor. blij dat we ook fit bleven, we hadden een sterke bank vandaag… met naast Brians broertje nog 4 andere fitte spelers. Wat me vooral bevalt is iets .. ehm… onvoetbal….de samenhang, zo snel al…. en het respect wat deze mannen tonen voor ons… Deze groep heeft de potentie een heel, heel hecht vriendenteam te worden met twee trainers die hard zijn, eerlijk, duidelijk… maar waarvan ze denk ik nu al weten dat we ook fan zijn… dat we ze willen helpen en alle kansen geven. We hebben vandaag een spectakelpotje neergelegd op die nieuwe mat… met mooie goals, veel spannende momenten.. een mooi scoreverloop en een lekkere driepunter. Niet slecht na zo’n Rodenburg avondje… ow en ouders… de volgende keer willen de mannen als team gaan… mijn zege hebben ze, sommige durven nog niet, dus trap je zoon achter die playstation vandaan en stuur hem mee hahahahahaha.. let him enjoy life.. met in de avond een vent……..’.

FC Delta Sports’95 O17-2 – DVSU O17-1 4 – 3 (2 – 2)
toeschouwers: 56 (incl Rinderts zuster en collega trainers Versteeg en Veenbrink)

doelpunten:
tegenstander 0-1
tegenstander 0-2
Byron (Tom) 1-2
Joris (Byron) 2-2 (nu al nominatie voor mooiste goal van het seizoen)
Brian (Daniël) 3-2
tegenstander 3-3
Brian (Rindert) 4-3

bijzonderheden:
Delta mist penalty
DVSU: 4x geel en 1x direct rood

 

O17-2 verrast met meteen…. een driepuntert!
De O17-2 heeft zaterdag de eerste competitiewedstrijd van het seizoen gespeeld tegen Kampong. Op veld 7…. in a galaxy far far away van het hoofdgebouw, mocht de ploeg gaan strijden tegen de blauw-witte O17-2 van Kampong. Met opnieuw een overweldigende hoeveelheid supporters zou de wedstrijd gespeeld worden onder moeilijke omstandigheden… een hard en niet al te modern kunstgrasveld en in een voor september-begrippen fikse hitte. Delta was verre van compleet, sterkhouder Timo was op kamp en Delta’s aanvoerder Brian wist zijn scooter niet op het rechte pad te houden. Alhoewel de schuld niet bij de kapitein lag, is Delta zijn aanvoerder wel enige weken kwijt. Dankzij Appelpop kreeg Delta wel een meer dan waardige aanvulling, oud selectiespeler en de zeer lange en sterke Jim Achterberg (O17-3) was een meer dan capabele vervanger. Geen enkel probleem… want de O17-2 hoofdtrainer is al jaren een fan van het mens en speler Jim. Reserve kapitein Jens krijgt de komende weken een vuurdoop… de ploeg zal naar hem kijken voor leiderschap. Brian was btw als ware kapitein wel aanwezig…. heel positief.

Voorafgaand was de speech er eentje die de mannen wel kunnen dromen…. dezelfde tactiek. Compact spelen bij balbezit, laat druk zetten en aan de bal vol lef spelen. Het was de tweede helft tegen VVIJ zeer goed gegaan, die lijn moest doorgetrokken worden. Ditmaal als extra doel: dat eigen spel blijven spelen als we de bal wél hebben, vol lef en beweging. Door een scheidsrechterlijk foutje moest trainer Paulus (helaas hebben zich 0 ouders gemeld als leiders….. ) de door de scheids vergeten passen halen… de wedstrijd moest tijdens de 4-daagse loop van de trainer naar het clubgebouw echter beginnen, dus trainer Andrew werd voor de leeuwen gegooid en zette de ploeg klaar voor de strijd. Voor de eerste 25 minuten werd alles perfect, maar dan ook wel héél perfect uitgevoerd. Delta gaf…. simpelweg geen kans weg. En voorin.. was het op z’n Italiaans dodelijk….. Joey was de man die de 0-1 scoorde, Byron was doorgebroken en gaf een assist van rechts waarbij Joey net de spreekwoordelijke teen wist te zetten voor de verdediger. Nog geen vijf minuten later stond het 0-2… ditmaal was Rindert de aangever op Byron, die goed schuin voor de goal uitkwam en uithaalde: 0-2. Daarna ging het snel… de 0-3 was van de voet van Joris, Byron legde de bal terug en Joris…. nou.. hij speelde zich vol overtuiging vrij en  schoot de bal wel erg mooi en keihard in de goal…. De tijd dat Joris niet meer bekend staat om zijn scorend vermogen lijkt helemaal voorbij….. de goal was echt zeer sterk ingeschoten. Onze vriend met het studentenkapsel is helemaal los….. en speelt wel met heel veel overtuiging momenteel…. Joris staat er momenteel als een absolute winnaar.. vol overtuiging. En de 0-4 liet niet lang op zich wachten… de aangever was ditmaal Naomi, die daarmee voor het eerst haar naam ook op een beslissend moment mocht noteren, want haar pass met veel diepgang was klasse…. en Joey was opnieuw de afmaker. Delta’s rechtsbuiten had de afgelopen weken wat geknokt met zichzelf… was misschien wat teveel met het voetballende deel van de oplossing bezig, vandaag speelde hij vrijuit en volledig naar zijn tomeloze kwaliteit.. snel, opzoeken.. winnen en go.. het gevolg: twee goals en een later nog genoemde superassist.

0-4… zitten op rozen zou je denken. Maar door de hitte waren er drinkpauzes en waar Delta ze gebruikte… ehm.. om te drinken, had de Kampong coach de unieke kans om wat extra tips te geven aan de ploeg. Daarna stond Kampong beter… en alhoewel grote kansen in eerste instantie uitbleven, had Delta meer moeite de ruimte te zoeken achter de Utrechtse verdediging. Langzaam maar zeker werd het fysieke verschil tussen een eerstejaars ploeg en een tweedejaars ploeg een factor. Toch bleef Delta weinig weggeven totdat de eerste Kampong aanval die wel mooi was opgezet meteen succesvol was… een soort lobballetje viel ineens goed en het was ook meteen kassa: 1-4. De tweede tegengoal, vlak voor rust had Delta compleet aan zichzelf te wijten… een communicatiestoornis in de verdediging zorgde ervoor dat een eigenlijk kansloze Kampongbal (zowel keepie als verdediger konden hem simpel pakken/wegwerken) ineens een goal werd.

In de rust werd er gewezen op het goede spel van die eerste fase… de eerste tegengoal.. kan gebeuren… de tweede… mag eigenlijk niet, maar dat is iets wat de mannen zelf moeten bespreken. Wie hoorde toen de leiding te pakken, wie was de baas op dat moment.. hoe voorkom je zo’n domme tegengoal? Deze situatie werd eerlijk gezegd amper besproken…… de trainers vertrouwde erop dat keepie en verdediger dit zelf uitzochten… dan is geen aandacht nodig, de mannen bespreken dit zelf. Het was een fout… maar dat kon elk mens zien… ook zij….. dus bespreken….. nutteloos, dit regel je zelf…. accepteren en leren… hoe simpel kan het zijn. Verder wezen de trainers op het goede spel, de voorsprong (die eerlijk gezegd niet verwacht was) en dat de ploeg niet nerveus moest worden door die late tegengoals… gewoon hun ding moest blijven doen. De kern van het verhaal was simpel… Delta had die voorsprong en het was nog steeds een ruime… Kampong moest komen, Delta hoefde niks. Als het op resultaatvoetbal aankomt.. de uitploeg zat in de zetel.. dus niet nerveus worden.. rustig blijven zoeken naar die kansen.. fouten afstraffen van de tegenstander en fouten gaan ze maken… want iedereen maakt fouten.

In de 15 minuten (totaan de drinkpauze) die volgde had Delta het heel, heel zwaar. De ploeg schakelde vrij snel over op 442, om het eerstejaars middenveld wat extra mankracht te geven tegen de inschuivende mensen… het was ff wennen, maar feitelijk stond het in verdedigend opzicht heel goed. Positief was de constante coaching, het overleg op het middenveld ‘jij pakt hem, ik pak hem’. Kampong had een donkere buitenspeler op linksbuiten gezet die feitelijk voor elk gevaarlijk moment zorgde. Hij was het mannetje dat de wedstrijd kon laten kantelen en backy Tom had hem eerlijk gezegd niet in zijn zak. Dat kwam deels door Tom zelf.. die in tegenstelling tot de eerste helft, onder de indruk leek van deze jonge sterke speler en hem niet aanpakte… waarom.. geen idee, want Tom won ervoor en erna vrijwel elk duel dat hij had….maar deze gast.. gaf hij ineens ruimte…..  in het koppie zeggen we dan.. sukkel :P. Tom had hem makkelijk aangekund.. hijs simpelweg… te goed… maar je moet durven. Meerdere voorzetten en kansen kwamen van die linkerkant en eentje werd (weliswaar na een afgedwongen corner) een goal. Delta had aanvallend in die beginfase van 442 niks in te brengen… maar gaf ook amper wat weg.. Alleen de stilstaande situaties rondom Delta’s 16 meter waren überhaupt een – ik hou mijn hart vast- moment, omdat daar het fysieke verschil tussen de ploegen echt naar voren kwam. Maar achterin werd het stabieler en stabieler… OK… Jens en Jim zijn dezelfde types… maar beide waren sterk.. Jens wist veel achteraf te onderscheppen en Jimbo pakte alles ‘voor de stuit’.

Één goal… dat was wat Delta nodig had… eentje om het verzet en de hoop van de Utrechters definitief de grond in te boren. Er kwamen kansen, twee uitbraken van Joey (en goed schot strak langs de rechterpaal en eentje waarbij de spits misschien zijn chocoladebeentje wat meer vertrouwen had mogen geven)… achterin werd het stabieler… om een of andere reden werd onze donkere vriend spits gezet, dus uit de 1 tegen 1 tegen Tom gehaald en in de dubbele dekking van Jens/Jim gezet (dat was geen slimme zet van Kampong, Delta was er in ieder geval blij mee)… en nadat Daniël en Joris goed hadden geregeld dat deze donkere speler (geen racisme hoor, hij was echt gruwelijk goed) geen aanvoer meer kreeg was de angel uit het Kampong spel. Niet veel later sloeg Delta toe…. Joey werd na een mooie aanval vrijgespeeld… zakte wat terug (dit was geen klassieke counteraanval) en opende over zeker 30 meter met een bloedmooie crossbal op de vrijstaande Byron… Delta’s spits had al een kansje gemist vlak voor de rust (keertje teveel kappen), en een balletje door de keeper zien redden net na de rust… maar in het kader van driemaal is scheepsrecht was hij ditmaal zeer effectief: 3-5. Na deze goal was het een wedstrijd van een drukkend, maar amper creatief Kampong en een compact ‘we spelen deze wedstrijd proffesioneel uit’ Delta. De enige Kampong wapenfeiten bleven uit corners en vrije trappen (dat waren echt poepmomenten).. maar verder was het qua veldspel machteloos. Één in-de-kluts doorbraakje hadden de mannen uit Utrecht… maar Ruben redde de bal op weergaloze wijze. Verder mocht Delta’s topgoalie vooral toekijken hoe de ene na andere steekbaal over de achterlijn heenging. De bezoekers hadden nog kansen de score op te hogen, maar waren vaak net niet succesvol, Kampong gaf wat ruimte weg… maar Delta leek simpelweg gesloopt.

Hoe dan ook… het fluitsignaal was simpelweg lekker… B2 teams (ff oude term) hebben het de eerste seizoenshelft vaak heel, heel zwaar. Wennen aan B voetbal, spelen tegen 2e jaars teams. Dan winnen… in een uitmatch, tegen een zeker niet onaardig Kampong.. onder deze zware omstandigheden was simpelweg: een resultaat waar je trots op mag zijn. Een zeer sterke start van deze groep.. en een verdiende…

Trainer Paulus: “Iedereen die deze match gezien heeft zal zeggen… die eerste 20 minuten… wat speelde jullie sterk. het was ook het voetbal waarvan wij denken dat deze groep dat ligt, compact… snel diep spelen en dan met lopende spelers de tegenstander het idee geven… 0-4 achter… maar wij hadden meer balbezit.. hoe in Nijmeegsnaam kan dit? Heerlijk en Nederlandse bullshit… % balbezit winnen een match niet… goals maken winnen een match. Maar als trainer was ik trotser en tevredener over de periode erna…. er gingen dingen mis, die eerste tegengoal, die tweede…. erna.. zelfs die derde. We gaven die eerste 2 goals een beetje weg, zeker die 2e.. de derde was er eentje op fysieke power. De Kampong linkerkant lag open in die fase. Op die moeilijke momenten zie je pas wat een ploeg kan… hoe reageren ze: hoe passen ze zich aan.. wat doen ze. Als alles lukt is voetbal makkelijk en ja… ook ik genoot van die eerste 20 perfecte minuten. Het is het spelletje waarvan Andrew en ik denken… dat past bij de kwaliteiten van dit team. Kampong paste zich aan…. zette in op duels, fysieke power en die kracht van één sterke (die donkere) speler voorin. Toen was dat moment… hoe reageerde de groep toen het niet meer zo vanzelfsprekend was….. We wankelde…. we hadden soms geluk… maar we groeide… we hielden ons met de minuut beter staande en uiteindelijk perste we er wat aanvallen uit…. als de laatste push-momenten bij een bevalling.. kapot en gesloopt en gaan… Maar we deden het.. we pasten ons aan.. we bleven na een wenfase onze krachten gebruiken, ondanks die aanpassing… we speelden én naar onze kracht én naar Kampongs kracht. Dat is giga knap.. een A junioren waardige wijze van handelen. Ik weet dat toekomstig tegenstanders deze verslagen lezen.. laat me duidelijk zijn… dit Delta heeft niet één kogeltje in het pistool. Die laatste goal was een belangrijke… Joey was de man in deze aanval, de man met dat overzicht en die mooie pass en Byron kilde hem. Ik was ook trots op de acceptatie…. de scheids nam ehm.. wat bizarre beslissingen… wij accepteerden het… Kampong niet…. wij lieten ons niet uit het spel halen, we protesteerde amper… we waren meteen weer bezig met….. hoe is de situatie nu en reageerde er 10 keer effectiever op.”

“Ook die tactische omschakeling naar 442… ik weet dat de mannen die ik ooit gehad heb dit konden.. maar was perplex dat de rest dat ook zo goed uitvoerde… een goede opleiding in de benen zeg ik dan. Op het zwaarste moment van de pot riep ik Daan bij me… dat we die aanvoer naar die donker gozer moesten afdekken.. “jij moet dat doen” riep ik… Daans reactie….. “ik wil dat Joris dat doet, ik heb die 10 van hun in mijn zak”.. ik: “regel het maar”…. en hup… hij regelde dat. Die gozer raakte geen bal meer daarna, de angel was weg.. Joris, die ff schakelt van spitsie tot verdedigende middenvelder. Beste mensen.. ik kan niet genoeg benadrukken hoe ik daarvan geniet… wij bepalen het plan… maar dat we nu al mannen (Daan) hebben die zeggen.. plan klopt, maar we doen het zo… Hij pakte die leiding…. en ja ik gaf hem die kans, maar hij durfde dat te pakken.. en Joris vertrouwde Daan in deze. Daniël was overigens weer bepalend vandaag…. je ziet hem niet… je ziet niet wat die gozer doet.. het lijkt niet bepalend… het is niet opvallend… het is geen gloriemoment… maar potjandikkie… toen we het zwaar hadden.. leken om te vallen… hij was die stabiele factor daar. Ik heb geen seconde gedacht aan een wissel van hem… geen seconde.. het kwam niet eens in me op…. dat is serieus het ultieme compliment van een trainer. Het is nu een jaar of 4 geleden dat we hem haalde uit de D8… nooit selectie gespeeld daarvoor… wat een stappen… mede dankzij zijn C trainers. Een boegbeeld voor wat je kan bereiken als niet-selectiespeler….. nu al bepalende factor in de O17-2.”

“Verdere positieve noten over spelers… even de goalmakers buiten de boot laten: Jens…. het was een stapje extra vandaag… sterk en hij kon zich niet meer verbergen.. hij moest en hij deed. Jim… het gebeurd niet vaak dat ik een gastspeler in het zonnetje zet…. maar met zijn 1.90 meter was hij ff belangrijk vandaag, zoveel onderscheppen.. goede rugdekking.. Jim’s zwakte punt is als hij in een 1 tegen 1 komt… maar hij kwam er nauwelijks… door dat enorm hoge inzicht wat we van hem kennen. Op een persoonlijke noot: ik ken Jim als een verlegen en introverte gozer…. maar vandaag was hij lekker extrovert… we hadden een persoonlijk momentje toen ik hem zei: je komt er pas in in de rust Jim…. en hij… (en niemand snapt dit behalve hij, ik en zijn pa) ik zal niet weglopen Paulus….. hahaha.. heerlijke humor kerel…. (ik dacht serieus hem de penal te geven.. opnieuw een opmerking die alleen intimi snappen) echt serieus… super. De basis bleef ook staan vandaag.. totaan de rust… je bent selectie, hoe kon ik anders? Dat moet je handelen hoor.. als de basis goed speelt, kut voor de bank.. wil je dat ook… haal basis. Maar ons principe blijft.. iedereen speelt minimaal een helft. Juul: stabiel en sterk.. Rindert.. prima potje, zeker in de beginfase.. Tom… op de fase dat hij die donkere speler tegenover zich had na… foutloos.. foei Tom.. schijtluis hahahaha. Julius… het was bijzonder lomp in die eerste 5 minuten, daarna prima… Julius blijft last houden van een knieblessure.. dat moeten we ons allemaal realiseren…  en daar moet hij eerst wat aan gaan doen.. zelfs met deze slopende blessure was het zeker niet onaardig.. dat opzich is al knap.. maar hij moet nu stappen gaan zetten wil hij bij die groep blijven na dit seizoen… wat hij serieus kan bereiken… hijs echt goed…. dus eerst fit worden nu…. alle vertrouwen in onze nieuwe teammakker, hij laat al zoveel goede dingen zien… maar nogmaals: eerst fit worden. Naomi…… onze Naomi doet iets bij ons wat een meisje amper heeft gedaan.. slechts 2.. ik herhaal 2 meiden zijn haar voorgegaan in de B… in 16 jaar Delta. Serieus… onderschat dit niet. Voor nu hebben we 3 punten op zak, tegen een 2e jaars team… simpelweg genieten. Deze week gaan we werken aan onze mindere punten.. er is veel te doen… en ook zoveel om positief over te zijn. Er gaan echt nog mindere dagen komen… maar deze dag bij Kampong… tja.. dit pakken ze ons niet meer af toch?”

In het kader van.. samen staan we sterk: “De O17-2 feliciteert de O15-1 (ons kleine broertje) met de bijzonder knappe overwinning zaterdag.. de eerste overwinning van een Delta-C team in de hoofdklasse… sinds mensen-heugenis… heel knap gedaan”

Kampong O17-2 – FC Delta Sports’95 O17-2    3 – 5  (2 – 4)

toeschouwers: 27

doelpunten:
Joey (Byron) 0-1
Byron (Rindert) 0-2
Joris (Byron) 0-3
Joey (Noami) 0-4
tegenstander 1-4
tegenstander 2-4
tegenstander 3-4
Byron (Joey) 3-5

 

Schakelende O17-2 pakt moeizame verdiende winst
De O17-2 heeft zaterdag ook zijn tweede competitiewedstrijd met winst weten af te sluiten. Na het eindsignaal stond een terechte 3-2 zege op het scorebord. Terecht houdt niet in dat de overwinning makkelijk tot stand kwam…. om in termen te spreken die de meeste moeders van de O17-2 spelers kunnen snappen: ‘het was een moeilijke en langdurige bevalling”. Delta mistte nog steeds zijn aanvoerder Brian. Julius gaf na de warming up aan toch zijn lies te voelen, en was zwaar teleurgesteld toen de trainers aangaven dat er geen speelminuten voor hem inzaten deze wedstrijd. Edward Kooi (O17-5) was mee uit voorzorg en bleek een prima en capabele vervanger. Delta speelde voor het eerst in de nieuwe trainings-uitset.

Na 1 minuut zat Delta op rozen. In zo’n beetje de eerste bal werd Ronan gevonden… zijn lobje over de verdediging was bijzonder sterk en op maat en gaf Byron de niet te missen kans op de 1-0. Delta kwam er snel achter dat het deze wedstrijd in een nieuwe situatie kwam dit seizoen: allereerst was de ploeg individueel sterker dan de tegenstander.. en (en dit was een lastige), de thuisploeg moest zelf het spel gaan maken. Want Bunnik speelde naar hun kwaliteit, met veel diepteballen, weliswaar niet heel verdedigend, maar wel heel compact.

De thuisploeg had optisch meer balbezit, maar deed er weinig mee. De vleugels werden niet gezocht en naarmate de wedstrijdhelft vorderde gingen zij gefrustreerd ook meer naar binnen staan, hopende op de bekende ‘ik zet je vrij voor het keepie steekpass’. Dat had gevolgen voor Joris, die juist wel heel goed de vleugels in zicht had.. maar steeds minder ruimte voor zijn passes zag. Het gevolg… een heel druk centrum. De middenvelders liepen veel met de bal, kappen en draaien en met regelmaat stonden de drie middenvelders in balbezit in een hele kleine ruimte rond Bunniks 16 meter… daar was het al druk, heel druk. Soms werd het geprobeerd met acties, dan weer met een 1-2… maar er kwamen amper kansen.. hooguit wat mogelijkheden. En als de bal de vleugels bereikte waren er geen acties buiten om of snelle klassieke voorzetten, maar vaak een kapbeweging naar binnen in het al overvolle centrum. Delta speelde daarmee Bunnik volledig in de kaart. Alleen twee geplaatste omschakelmomenten via de linkerkant waren zeer gevaarlijk… een bal ging in kansrijke positie voorlangs en Delta raakte snoeihard de paal.

Zonder bal was Delta nonchalant en soms zelfs een beetje lui. Achterin werd bij een hoge bal vaak gekozen voor een aanname.. die dan van de voeten sprong richting de opkomende en jagende tegenstander. Het middenveld schakelde te laat mee om, liet gezien het beeld van een ‘dit winnen we toch wel wedstrijd’ tegenstanders lopen, zodat zelfs afvallende ballen van de spitsen van de tegenstander vaak prooi waren voor de Bunnikse formatie. Het ging te makkelijk… en het leek wel of de ploeg dacht: dit winnen we toch wel. Zelfs de trainers gingen in het begin er dom in mee door de keeper te zeggen dat zijn tenue ook wel zonder te wassen de tenuetas in kon. Zo dominant leek Delta. Misplaatste (Ajax giggle) arrogantie en één die Bunnik dodelijk zou afstraffen.

De eerste tegen goal was de mooiste van de hele wedstrijd. Zelfs een Deltafan moet kunnen genieten van mooie goals, ook al zijn ze van de tegenstander. De Bunnikse aanvaller kreeg teveel ruimte, deed een halve draai en haalde snoeihard uit. De bal (over keeper Ruben heen) stuiterde onderkant lat voor de lijn… maar stuiterde daarna door.. en door en door… over de lijn. OK.. het shirt bleef schoon.. maar dit was niet de bedoeling, overigens trof de keeper geen blaam. Delta ging door, maar het spelbeeld veranderde niet. Veel balverlies, lopen in de fuik en een counterend Bunnik… toch dwong de tegenstander niet hele grote kansen af en elke kans die er kwam was er een waarbij Delta zelf een fout maakte in scherpte. Keeper Ruben hoefde echter nauwelijks in te grijpen, want Bunnik kon Delta’s fouten niet in kansen omzetten. Vlak voor rust wist Bunnik Delta te laten zien dat voetbal simpel inhoud dat je dingen met overtuiging doet.. corner, vrije kopkans en ook wel weer heel netjes afgemaakt.

In de rust was trainer Paulus ‘not amused’. De trainer staat niet bekend om zijn pissige momenten, maar is wel iemand die altijd de in zijn ogen waarheid verteld. Je mag wedstrijden verliezen, maar niet door gebrek aan scherpte, wilskracht en overtuiging of dat je in het veld simpelweg loopt te treuzelen. Delta was beter en daarom mocht je nu ook een keer zeggen: dit mag niet zo. Dus achterin meer overtuiging, niet te laconiek doen. Voetballend oplossen… prima… maar voetballend oplossen met als gevolg balverlies is geen voetballende oplossing.. dat is balverlies. Verder moesten de vleugels het breder gaan houden en voorzetten sneller gegeven worden.. daar sta je in eerste instantie voor als vleugelspits, zeker als Bunnik naarmate Delta naar voren loopt in dat centrum steeds compacter speelde.. De ploeg probeerde door de muur heen te breken, maar je kan een muur beter omzeilen… ga eromheen! En het middenveld minder lopen, elkaar zoeken.. want vreemd genoeg was er best wel beweging.. maar kwamen de passes niet.. treuzelen en lopen met de bal. De ploeg kreeg op zijn spreekwoordelijke flikker in de rust en het feit dat de groep vrij open en ja-knikkend reageerde was wel een rustgevend iets… ook de ploeg had door, dit is niet goed.

In de tweede helft moet eerlijk gezegd worden dat het beter liep. Achterin werd er minder gepield en waren de spelers ‘zakelijker’, sneller werden de vleugels gezocht en sneller werd er gepast. Op diverse counters na en een aantal minuten dat Delta met 10 man speelde, was Delta dan ook de bovenliggende partij. De enige factor was nog: scoren. Want de kansen kwamen… strakke voorzetten van links waren geen prooi voor Joris, Rindert en Joey… Rondom de 16 meter waren er meer mogelijkheden om ballen aan te nemen.

De tijd tikte weg.. het bleef lang, heel lang 1-2… maar vanwege het feit dat Delta steeds beter de vleugels zocht en Bunnik reageerde kwam er nu wel ruimte in het centrum. Byron, werd vanwege de toegenomen ruimte in het centrum spits gezet en wist na een mooie actie prima de 2-2 in te prikken. Niet veel later, nadat Delta via Joey 2x (mooie actie rechterkant en lobballetje die net voor zijn hoofd door de keeper uit de lucht werd geplukt) en Rindert (steekbal en een teenlengte te kort) opnieuw drie fikse kansen had gemist kreeg Delta een vrije trap. Byron schoot in de korte hoek, de Bunnikmuur sprong, waardoor de bal onder de muur door en uit het zicht van de goalie in het netje vloog.

De wedstrijd was niet gespeeld, want nog geen 2 minuten later was er een countersituatie. Net als in de eerste helft was er een nonchalant moment en de man aan de bal brak door, in de as liepen twee spitsen mee…. Maikel trok aan de noodrem en kreeg geel en 10 minuten. Het was een goede overtreding.. een wat ze noemen ‘professionele overtreding’.. dat zeg je niet snel in het jeugdvoetbal, maar het was geen gemene overtreding en eentje die deze gevaarlijke aanval eruit haalde… bij een 3-2 stand… dat is simpelweg ook een onderdeel van het spelletje. Delta moest met 10 man verder en kwam de fase goed door.. één klutsmoment voor de goal leek gevaarlijk te worden, maar Edward ruimde op. Op de counter hield Delta de Bunnikse formatie keer op keer bezig waardoor er geen permanente druk op de Delta goal kon plaatsvinden.

Na de 11 man weer hersteld waren was Delta de ploeg met het meeste balbezit en nog wat mogelijkheden. Een 3-2 winst die dus verdient was, maar eentje waarbij de ploeg wel moest schakelen en het zichzelf heel moeilijk had gemaakt.

Trainer Paulus: “Bunnik speelde eigenlijk zoals wij speelde tegen Kampong, met als grote verschil dat ze dat compacte wel deden maar vaak wat dieper. Het werd als we bij de 16 kwamen een muur omdat wij er zo lang over deden om naar voren te voetballen, ons tempo lag te laag.. we liepen te veel en zij konden de Hollandse Waterlinie dan prima bezetten…. Daar moet dan een voetbal-BlitzKrieg tegenover staan wil je een muur voorkomen (om de vergelijking door te trekken). Bunnik had geen enkele intentie om de bal lang in de ploeg te houden, veel lang eroverheen… Elk balverlies van Delta was dus een dieptepass van Bunnik. Dan komt het defensief op die momenten aan dat je dat duel wint of die bal onderschept als verdediging. Deze verdediging kan dat, maar op Juul na (die een puike pot speelde) was het achterin niet stabiel in de eerste helft.  Teveel ‘net niet’ momenten. Wij werden aan de bal voor het eerst in een rol gedwongen van… nu moeten we het zelf gaan doen. We  werden compleet uit onze comfort-zone gedwongen.. Maar dit kan deze ploeg ook.. de diversiteit is hoog, maar die omschakeling was er eentje die niet even makkelijk ging. We trainen veel op wat we doen aan de bal… veel beweging en lef. Heel belangrijk bij de bovenliggende partij zijn is dat je de bal ook snel weer hebt, en daar ging het de eerste helft heel erg mis. We waren laconiek en niet scherp, en het was onnodig. Diep balletje Bunnik.. ff dat duel niet aangaan (komt toch wel goed……. rustugggggg), even een iets te lange aanname, even niet goed inspelen. Dan speel je tegen je zelf, je wordt je eigen tegenstander. En voorin maakte we elke fout die je kan maken als je de bovenliggende partij kan zijn. Naar binnen trekkende vleugels (geen voorzetten), middenveld dat de bal lang vasthoudt of gaat lopen en zo dus door dat megadrukke centrum voetballen. Fuik-voetbal. Na de rust werden de ruggen gerecht.. ik zeg niet dat het perfect was, maar het was wél vele malen beter. We hebben de tweede helft meer dan het driedubbele aantal kansen afgedwongen. En we geven wel mogelijkheden weg, maar amper kansen… dat kan je ook zien aan het feit dat Ruben ditmaal nauwelijks een echte redding heeft moeten plegen. Byron was vandaag belangrijk met drie goals, maar ik vond het omdraaien van de wedstrijd een teamprestatie. Bij de eerste wordt hij super vrijgezet, de tweede was een actie.. maar werd hij op de stropdas aangespeeld (ik geloof van Ruben), deze was wel heel erg op maat en de ploeg dwingt zelf die vrije trap af. Bij de overige kansen de tweede helft hadden we nog 2 of 3 goals kunnen maken. Het was een moeizame overwinning. Als we dat spel van de tweede helft hadden gespeeld na de 1-0 win je hier makkelijk. Ik denk dat het niet nodig was dat ie zo moeizaam werd behaald. Wij hebben een goede ploeg, maar op 100%.. op 80% kunnen we ook van iedereen verliezen. Aan de andere kant voelt de overwinning dan ook wel extra lekker, ook omdat we deze nu moesten afdwingen met niet-reactie-voetbal. En zoals ik al zei: dat kan deze ploeg dus ook. Wat dat betreft kunnen we wel spreken van een hele leerzame wedstrijd en een waarbij het team het goede antwoord gaf. Ik heb van de week op training tegen de mannen gezegd… tot nu toe doen we maar één ding en dat doen we goed, één speelstijl… maar wat doen we als dat niet kan, hebben we dan een plan B…. kunnen we een plan B? OK, het ging als een hakkelende stoomlocomotief vandaag in het begin… maar de O17-2 heeft wel degelijk een plan B.. en als die locomotief dan loopt.. dan zijn we ook er goed in. En weer een potje wat voor de neutrale toeschouwers zeker het aanzien waard was….. ik zit te denken aan kaartverkoop. Ow.. en richting Delta…. wil je een omzetverhoging… zet dan een spektakelploeg op veld 1 hahahaha. Ik zei…. veld 6… en het gaf een bizarre reactie…. de hele ploeg pakte zijn mobieltje…. ze moesten op google-maps opzoeken waar dat veld lag.”

FC Delta Sports’95 O17-2 – Bunnik O17-1 3 – 2 (1 – 2)
toeschouwers: 36

doelpunten:
Byron (Ronan) 1-0
tegenstander 1-1
tegenstander 1-2
Byron (-) 2-2
Byron (-) 3-2

kaarten:
Maikel (geel)

 

Sterke winst O17-2 bij Jonathan
De O17-2 heeft zaterdag opnieuw winst behaald. Uit bij Jonathan werd het een meer dan verdiende zege. Met een 2-4 winst keerde de ploeg naar Houten terug. Delta speelde de wedstrijd zonder Brian en Julius, maar verder was de ploeg fit (muv de neus van Maikel) en compleet.

Na een rommelige voorbereiding (er was een auto tekort en de wedstrijd startte 20 minuten later, zonder enige fatsoenlijke intrapmogelijkheid) startte de wedstrijd. De eerste helft had twee fases. Één van een dominant en slim Delta (30 min) en één van een drukkend Jonathan (10 min). Maar over de hele eerste helft kan wel gezegd worden: de bezoekers gaven geen kans weg.

In de eerste pakweg 30 minuten hadden de bezoekers een overwicht. Delta zakte wat in en Jonathan kwam niet door de gesloten linies heen. In de eerste 10 minuten wist Delta zelf er ook niet veel ‘gevaar’ tegenover te zetten. De backs van Jonathan haalden de steekpass naar de snelle vleugels er goed uit. Maar na 10 minuten begon de uitploeg het anders aan te pakken… Soms was er wat meer rust op het middenveld, waardoor de steekpass beter gegeven kon worden. Maar nog vaker lieten de spitsen de bal eerst ‘vallen’ op de middenvelders of de opgekomen Maikel die veel ruimte had aan de rechterkant. Daardoor kon er meer uitgespeeld worden… aan de linkerkant gaven Ronan en Byron wat dat betreft het goede voorbeeld (veel ballen laten vallen en combinaties), maar ook Joris vond met regelmaat Daniël of Tom. Delta werd in deze fase sterker en sterker en kreeg via Byron en Joey twee redelijke kansen. De verdiende 0-1 was er eentje om in te lijsten. Byron liet de bal vallen op Joris, die een soort geplaatst schepschot had net over de Jonathan keeper.. de bal leek over te gaan… maar ‘viel’ ineens en ging via de onderkant lat in het doel.

Het gaf de bezoekers vertrouwen en in de 5 minuten die volgde was Delta compleet de baas. Ballen werden vroeg onderschept en er waren een aantal schitterende combinaties die konden omdat Delta ‘het lopen zonder bal’ steeds beter uitvoert. Delta wist voor veel gevaar te zorgen… een voorzet.. net langs de goal, een schietkans voor Daniël (die de laatste tijd veel schietkansen voor zijn chocobeen krijgt en ze om zeep helpt omdat hij dan gaat kappen…. lef tonen en uithalen met die linker!). Maar of het de hitte was of niet.. deze fase zorgde voor wat gemaakzucht op het middenveld, waar met name afvallende ballen niet meer gewonnen werden. Jonathan nam de wedstrijd even over en werd zelf de partij met meer balbezit.. zonder dat de Houtenaren een kans weggaven. Vooral Timo en Rindert hadden daar een belangrijke rol in….. Timo wist dominant als altijd zijn verdedigende werk te doen, Rindert deed dit vooral op inzicht… de hoeveelheid onderscheppingen van hem waren talrijk en belangrijk.. hij stond simpel gezegd elke keer goed. Als Delta de bal had maakte de bezoekers één cruciale fout.. de rust ontbrak. Joris, die een puike eerste half uur had gespeeld, was het voorbeeld van iemand die als hij de bal kreeg (en die kreeg hij veel door goed aanbieden)… te snel dingen wilde doen.. in één keer kaatsen… of meteen diep gaan. Delta, die het fysieke Jonathan soms ver liet komen, kon daardoor niet aansluiten met veel balverlies als gevolg. Het boemerang effect.

In de rust had de scheidsrechter aangegeven dat hij vond dat Delta teveel ‘de handen gebruikte’ in de duels. Hij zou daar scherp op gaan letten, met name in en rond de 16 meter. Trainer Paulus wees op het balbezit… geen kans weggeven, paar schitterende aanvallen… die rust bewaren… soms bij periodes van druk van de tegenstander even die bal voorin vasthouden.. zorgen voor tijd om aan te sluiten. Jonathan moest komen, wij niet.

Na de rust kwam Delta na een kleine 10 minuten op 0-2… Juul stuurde op maat Byron weg die uit een moeilijke hoek deze goal inschoot. Maar de Zeistenaren zouden terugkomen in de wedstrijd… de thuisploeg kreeg een penalty.. volgens de scheids ivm het gebruik van handen in het duel. Het duurde lang eer de strafschop genomen werd, omdat zelfs de groen-witte tegenstander geen flauw idee had waar de scheids voor floot. Kadootje… en prima afgemaakt: 1-2.

Delta reageerde prima. Twee spelers stonden even heel goed op in de wedstrijd en gaven wat op dat moment nodig was.. een creatieve en lef-impuls. De eerste was Naomi… met in 10 minuten een schitterende steekbal waarmee ze Byron vrij wegstuurde (redding keepie), een uitstekende crossbal op Joey (net onderschept door de verdediging) en een zero-twijfel afstand schot vanaf buiten de 16 meter (net over). Ze nam in die fase zo’n dominante rol op zich dat zelfs de wisselspelers riepen… ‘wow… ik wist niet dat ze dit kon’. Naomi’s linkerbeen is een kracht waar een Jedi Knight op mag hopen.. maar je moet wel vertrouwen in The Force.. anders krijg je die X-wing niet uit het moeras. “I can’t believe it” zegt/denkt Naomi soms als de trainers haar vertellen dat ze dit kan…. “That’s the only reason when you fail”, zegt Paulus Yoda. Vandaag was er dat vertrouwen en man… dan is ze pas echt goed! De simpele boodschap… geloof in wat je kan!

De andere was Tom…. en met Tom hebben we de man van de wedstrijd te pakken. Tom speelde een hele sterke wedstrijd en was zelfs het eindstation bij twee fikse kansen, die tot zijn eigen ergenis niet tot goals gepromoveerd werden. Daar was wel een redding-op-lijn voor noodzakelijk. Maar bovenal zijn simpele en goede spel vielen op… tal van onderscheppingen en naarmate de wedstrijd en het vertrouwen groeide zelfs een aantal schitterende passes en dus lekker bijsluiten. Tom eindigde op 10.. en vulde dit uitstekend in.

Zo’n 20 minuten voor tijd schakelde Delta om naar 442.. Joey werd amper meer gevonden en dus was de rechterkant bijna overbodig geworden. In het centrum lag veel ruimte omdat Jonathan probeerde voor die overwinning te gaan. Dus besloten de trainers: twee snelle gassies voorin, een middenveld met een breker (Jens) en een crea speler (Joris, later Daan) en met Naomi en Ronan waren er voldoende aanvallend denkende spelers aan de zijkanten. .

Delta kreeg een paar fikse kansen… Byron en Joey waren dichtbij… en als Delta de bal in de ploeg hield kwam het er soms met wel 4 man uit. Jonathan moest schakelen, maar deed dit te laat… het was Joey die aan alle onzekerheid een einde maakte en de 1-3 inschoot. Een prima actie waarbij hij 2 man in de luren legde.. de keeper, totaal op het verkeerde been gezet dook niet eens. Ruben wist zich daarna te onderscheiden met een briljante redding op een van de weinige gevaarlijke counters van Jonathan. Zo’n 6 minuten voor tijd werd het zelfs 1-4…. Byron maakte de actie… vond de keeper… maar de bal kwam terug voor de voetjes en werd doorgelepeld naar de meegekomen Daniël die wel raad wist met de open kans.

Vlak voor tijd gaf Delta nog een goaltje weg… naja.. weg. Het was eerlijk gezegd een heerlijke aanval en een goal die exact zo was als waar Delta woensdag op getraind had. De bal was bij Jonathans rechterkant, de steekpass was krom tussen verdediger en keeper… deze bijna onverdedigbare ballen zijn zo gevaarlijk.. en Delta merkte dat nu een keertje andersom.. de goal was prima uitgespeeld. Maar de overwinning kwam geen seconde meer in gevaar… de laatste enorme kans was voor de bezoekers… Byron zag een schot geblokt door de keeper, waarbij hij ook de optie had op een voorzet op twee vrijstaande Delta-mannen in de as.

Trainer Paulus: “Prima zege…. we gaven twee kansen weg, de laatste goal en de redding van Ruben. Die penal was geen penal… ik geef de scheids gelijk als hij duels met de handen wil bestraffen… maar een penal is een als 20 jaar celstraf op een kauwgumpje pikken uit de snoepdoos van oma… buiten proportioneel. Het leverde bij een enkeling irritatie op, maar gelukkig bleef het meerendeel kalm. Ik weet dat we nog dominanter kunnen spelen aan de bal, ik vond ons soms onzorgvuldig en te gehaast… zeker in de fases waarin je even onder duk staat moet je dan slimmer zijn, even vasthouden.. zorgen voor aansluiting. Anders komt die bal als boemerang weer terug. Rindert speelde weer een prima pot… ik denk dat hij niet genoot op deze positie, maar zijn onderscheppingen en wijze van voetballen waren gewoon sterk. Daarom liet ik Jens daar ook niet invallen… een succesvol koppel laat je in een match staan. Gelukkig kon Jens ook op andere manieren belangrijk zijn vandaag. Noami viel (net als Jens) pas laat in vandaag, de basiself deed het simpelweg prima.. en dat is dan balen voor haar. Ik was heel blij dat ze die momenten had waarin ze dus echt haar dominante kant toonde… Naomi ziet zichzelf als een passer, niet als een strijder.. maar bij een passer hoort ook lef en dat liet ze op een paar momenten zien. Dat ze dat kan weet ik….. het is lang geleden, maar het was Naomi die de handhavingstreffer in de touwen schoot ooit bij Quick… die overtuiging.. op zo’n extreem diep moment… dát is de ware Naomi. Ze had toen schijt aan alles, dat zit er dus in. En dan Tom… ai ai ai…. als halfspeler was hij het rustpunt aan de bal, door zich slim op te stellen had hij veel onderscheppingen… hij verloor zijn man nooit uit het oog, en in die fase als 10 gaf speelde hij vol lef, vier prima steekpasses, twee mooie openingen en kwam zelfs tweemaal in scoringspositie… een Sturkenboom in de 16 meter van de tegenstander… het moet niet gekker worden. Tom is denk ik geen vaste dominante 10 in de toekomst (sorry Tom), maar hij laat wel steeds meer zien dat hij véél meer is dan een dienende speler of een backy.. als die gozer vertrouwen heeft… dan kan je echt van hem genieten zoals vandaag. Ik hoop dat hij dit doorzet. Uiteindelijk een prima zege met één moment wat ik niet benoemd heb… omdat het feitelijk geen ‘wedstrijdverslag’ moment was, maar wel eentje waar ik trots op was. Het was één moment van de perfecte opbouw… en het was in de eerste helft. De verdediging stond diep. Ruben speelde op de inlopende Rindert in….. die kon geen kant op (hooguit terug naar Ruben), maar ditmaal gebeurde hetgeen waar we op hopen….Timo zag het en ‘zakte uit’… Rindert vond Timo die meteen strak inspeelde op de losgekomen Ronan, die een kaats gaf op de doorgelopen en inmiddels vrijstaande Rindert… Rindert met de blik naar voren vrij gespeeld.. spits Jonathan weggespeeld.. 4 spelers met opbouw-lef. Dit was een schitterend uitgevoerd voorbeeld van wat we graag zien. Ik geniet de laatste weken stiekem van de ex-C1 mannen en de wijze waarop ze steeds meer zich ‘in the picture’ spelen met een overtuiging waar ik trots op ben.. ze durven steeds meer op de voorgrond te stappen en groeien voorbij hun dienende instelling. En ik zie dan ook in die ogen dat ze simpelweg trots zijn en dat verdienen ze. Ik geniet ook van de inzetbaarheid van de spelers… veel spelers kunnen zich onderscheiden op veel posities en in twee spelsystemen… dat begint een enorm wapen te worden. Ik vond ons vandaag stabiel en … het is een gruwelijk woord: dominant. Voor mij staat dominantie niet gelijk aan hoeveel je de bal hebt, maar om of je bepaald hoe een wedstrijd loopt. En wat dat betreft waren we grote delen van de wedstrijd heel dominant… want wij wisten wat we deden, Jonathan deed wat het van ons mocht doen. En ja… er waren fases van meer balbezit voor de groen-witte… daar is niks mis mee zolang we dat willen. Kan Kampong over meekletsen… alleen die fase voor rust, dat we aan de bal onzorgvuldig waren met veel balverlies was een echt leerpuntje. Twee kansen weggegeven, zeker 10 prima kansen afgedwongen… 4 goals… dus een verdiende zege. Het is nu wachten op de eerste tegenslag… een nederlaag of een match waarin het allemaal heel moeizaam gaat.. ik zie dat niet als iets negatiefs… ik ben wel meganieuwsgierig hoe de mannen dat gaan handelen.. ik gok op supergoed.. met de thuismatch tegen medekoploper Driebergen O17-1 komende week in het vooruitzicht… dat zal een enorme test worden.”.

Jonathan O17.3 – FC Delta Sports’95 O17.2    2 – 4 (0 – 1)
toeschouwers: 32

doelpunten:
Joris (Byron) 0-1
Byron (Juul) 0-2
tegenstander 1-2 (strafschop)
Joey (-) 1-3
Daniël (Byron) 1-4
tegenstander 2-4

 

Sterker Driebergen verslaat Delta met pittige cijfers
De O17-2 is zaterdag even ‘met de beide beentjes’ op de grond gezet. Tegen een sterker Driebergen verloor de ploeg van trainers Paulus en Andrew met pittige cijfers: 0-6. De nederlaag was een terechte, al was de uitslag wel geflatteerd. Delta speelde zonder aanvoerder Brian en linksback Julius en de trainers hadden geen vervangers opgeroepen, want de rest van de ploeg was fit.

In de eerste helft zakte Delta veelvuldig in. Het verschafte de ploeg de ruimte die nodig was om snelle aanvallen op te zetten. Maar het ging ook al vrij snel mis, want de thuisploeg maakte een vrij cruciale fout. Delta speelt normaliter 433 ‘met de punt naar voren’, maar paste zich onbedoeld volledig aan de tegenstander aan. Midmid Daniël deed vooral een verdedigende taak bij de 10 van Driebergen (die heel diep speelde) en kwam daardoor in een soort opruimrol, vlak voor zijn verdediging te spelen. Beide halfspelers dekte door op hun tegenstanders die juist niet inschoven. Het gevolg was dat er tussen de Delta backs en de Delta halfspelers een zee van ruimte lag waar Driebergen, na een wat rustige start, heerlijk gebruik van maakte.

Wat volgde was een eerste helft met een dominant Driebergen en een counterend Delta. De bezoekers kwamen ongeveer na 15 minuten op een verdiende voorsprong. Delta zette er diverse aanvallen tegenover, waarvan één door de as van het veld bloedmooi was. Vlak voor rust was het 0-2, een fout in Delta’s opbouw werd keihard afgestraft. De goal was een buitenspeldoelpunt, maar grensrechter Bart (die het eerlijk vlaggen heeft uitgevonden) werd overruled door de scheids.

Na de rust had Delta meer balbezit dan voor de rust, maar de ploeg oogde onmachtig. De vleugels werden weinig gevonden (en trokken als gevolg ervan steeds meer naar binnen waardoor Delta alleen maar meer de fuik in liep) en er was veel balverlies omdat Delta nadat de spitsen gevonden werden geen goede aansluiting had. De ploeg hikte ook op twee gedachten… de spitsen zette soms druk, maar de aansluiting kwam dan niet. Ook werd er in de opbouw veel voor de lange bal gekozen. Aangezien Driebergen niet alleen een technisch prima ingespeeld team had, maar ook fysiek de meerdere was, was de lange bal verre van de juiste optie. De tweede helft bestond uit een Delta die aanvallend van alles probeerde en ook wel kansen afdwong… een voorzet van links (onderschept) een open kopbal (net naast) waren wat wapenfeiten.

Maar Driebergen was dodelijk….. elke onderschepping leverde een counter op en elke steekpass was een goal. Het was frustrerend en een wijze les. In de laatste fase leek ook wel elke bal goed te vallen voor de mannen uit Driebergen. En zo liep de wedstrijd uit naar een 0-6 nederlaag voor de Houtenaren.

Trainer Paulus: “Het was van onze kant een hele zware pot. Driebergen had een combinatie van fysieke kracht, een ingespeeld team en voldoende technische capaciteiten. Je had de hele wedstrijd het idee dat elke bal ook goed viel voor ze (zeker in die laatste fase), maar dat dwingt een team eerlijk gezegd ook zelf af. We werden zeker niet weggespeeld, hebben ook een paar prima kansen afgedwongen maar maakte ze niet. Bij hun vloog elke bal er wel in… dan speel je dus een kansloze match. En bij elke tegengoal zie je dan het vertrouwen wegsmelten. Wij zijn bezig met iets heel knaps… we zijn een van de weinige teams die vrijwel 1e jaars is in deze competitie. Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat we het zo goed zouden doen, zo snel. Maar als je speelt tegen een team dat én goed kan spelen én fysiek sterker is, dan zie je het verschil even boven komen. Dan moet je de kansen die je krijgt in dat netje rammen, iets wat we tegen Kampong wel deden. Het enige wat je moet doen is een stapje terug doen, even de emotie uitschakelen en kijken wat beter kan… in de opbouw reageerden we traag en we kozen te vaak voor de lange bal. Dat had je nog het punt van aansluiten… wij willen in fases meer druk zetten en vooral vroeger druk zetten… maar als je dat doet met je met 10 veldspelers reageren. Dan had je de voorhoede die vaak koos voor een actie, mede omdat het middenveld niet goed of te traag aansloot. En als laatste dat aanpassen aan de tegenstander, misschien wel de meest wijze les… als je de bal niet hebt moet je spelen in je eigen organisatie, hooguit pas je het hier en daar aan om de kracht van de tegenstander eruit te halen. We pakte dat niet goed aan, zeker niet als we de bal veroverde. We liepen veel uit positie en waren daarom zoekende. Ondanks al dat dwing je toch nog kansen af, door pure kwaliteit… maar we werden geslacht op de omschakeling… een kans was een goal. Driebergen was de betere ploeg vandaag, slimmer, effectiever en sterker. Het krachtsverschil was geen 6 goals, maar de overwinning was dik verdient. De tegenstander legde alle punten bloot waar wij overigens ook hard aan werken.. het zijn geen nieuwe dingen.. het zijn precies de dingen waar we zo mee bezig zijn. Daarom hielp deze nederlaag ons bijna als team… het is heel vervelend, maar het liet ook zien dat er nog werk aan de winkel is. Zaterdag hebben we even geen bespreking gedaan, we zijn maandag gaan zitten met het team en wat wedstrijdsituaties doorgenomen. We zijn heel goed bezig met zijn allen (eigenlijk doen we het heel knap) en je kan hier simpelweg, na een gezonde baaldag, dingen uit halen. Het draait er nu om om deze dingen in acties om te zetten…. en daar was het team heel duidelijk in: “dit gaan we beter doen”. Dat is een reactie waar je mee verder kan”.

FC Delta Sports’95 O17.2 – FC Driebergen O17.1 0 – 6 (0 – 2)
toeschouwers: 67

 

Wereldgoal Tom helpt Delta moeizaam langs SVF

svfDe O17-2 heeft zaterdag de ‘sportieve revanche’ wedstrijd om weten te zetten in een overwinning. In de wedstrijd tegen SVF, waarbij de toeschouwers zich weer geen seconde hoefden te vervelen, kwam Delta goed weg met een 1-3 zege. Delta mistte nog steeds de geblesseerde Julius, maar zag wel kapitein Brian terugkeren in de selectie. Verder was Mo opgeroepen uit de O17-3, doordat Brian en Rindert ineens toch mee konden ballen getalsmatig misschien wat overdreven, maar hij zou een waardevolle bijdrage leveren aan de wedstrijd.

Veld 2 SVF.. de spelers waren van tevoren gewaarschuwd, het is een betonplaat wat het woord veld amper mag dragen. De vervloekte discussie rubbertjes zijn bedoeld om grasprieten op zo’n veld staande te houden, maar zelfs al zou SVF er verkruimelde viagra pillen overheen gooien… dan nog gaan deze sprietjes nooit meer overeind staan. Delta had meer moeite met de grasmat dan met de tegenstander, die perfect wist om te gaan met deze omstandigheden. Achterin liep de opbouw prima bij de bezoekers, Rindert en Jens boden zich prima aan en vonden elkaar met regelmaat. Maar dan startte de problemen. Diepteballen waren vaak te zacht en inspeel passes stuiterde door… controleren was moeilijk en kostte tijd. Als de spitsen van Delta werden aangespeeld, dan duurde de voortzetting lang. SVF zat er zeer fel op en bij elke balverovering van de Cothense formatie werd meteen de diepte gekozen.

Delta deed dat niet… te vaak werden de middenvelders van SVF op grote afstand gedekt en kregen zij de tijd ballen te controleren en voortzettingen te geven. Het gevolg was een op het oog dominerend Delta en een counterende SVF waarbij elke steekbal een kans opleverde. Het was te danken aan zeer slecht afronden van de thuisploeg en een bijzonder sterk keepende Ruben dat Delta er niet zomaar 6 om de oren kreeg. De ruststand was 1-0.. Delta had via Byron was afstandsmogelijkheden, maar slechts één schot kwam tussen de palen… een bal van Daniël.

De rust bespreking was gericht om hoe om te gaan met dit type voetbal. Voorin moest er sneller gehandeld worden… vleugels moesten sneller en blinder gaan voorgeven omdat ook Delta gebruik kon maken van dit snelle veld. En overal moest er strakker gedekt worden, bij een Cothense inspeelpass moest ook Delta strak dekken en elke stuiterbal moest niet standaard winst zijn voor SVF. Zo kan je ook doorjagen op de keeper bijvoorbeeld, die alle tijd kreeg terugspeelballen te verwerken op deze betonplaat. De trainers vonden Delta simpelweg te betere groep spelers hebben.. maar het moest sneller, effectiever en feller.

In de tweede helft was Delta opnieuw de partij die het meeste probeerde te voetballen, maar er waren in de beginfase wezenlijke verschillen. Het middenveld dekte strakker en mede daardoor gaf Delta amper nog kansen weg. Maar voorin bleef hetzelfde probleem… acties werden te lang doorgevoerd en voorzetten bleven uit. Dit wedstrijdbeeld kantelde met het inbrengen van de nu al 6 weken afwezige kapitein van de ploeg. Brian kwam linksbuiten te spelen en voerde precies hetgeen uit waar dit veld om vroeg. Het veld zeer breed houdend werd hij vaak gevonden en er kwamen snellere en strakke voorzetten. Vaak ging er geen eens een actie of kapbeweging aan vooraf.. gewoon snel voorgeven. SVF’s alarmbellen gingen af.. voor het eerst kwam Delta na goed spel ook met gevaar de 16 meter in.

De eerste twee Wisman voorzetten waren niet eens zo gevaarlijk, maar de derde leverde een giga-kans op voor de meegekomen Mo… die bij de tweede paal een teenlengte tekort kwam voor de op dat moment verdiende aansluitingstreffer. Mo was rechtsbuiten gaan spelen om wat extra power te krijgen en ook hij trok het veld open door zeer breed te spelen en op elke bal na te jagen. Hierdoor kwam er weer ruimte voor de linkerkant. Brian begon snelle voorzetten af te wisselen met soms zelf gaan en SVF begon steeds meer naar de voor hun rechterkant te kantelen. Delta dwong steeds meer ruimte voor zichzelf af.

De 1-1 was een hele mooie aanval. Het was Timo die vrij werd gespeeld en met een sublieme bal dwars door het hart van de Cothense defensie Byron vrij zette… de SVF rugdekking was weg (die concentreerde zich op Brian) en Byron ronde schitterend langs de keeper af met een snoeiharde plaatser. Waar tot dan toe de vraag was óf Delta uberhaupt nog ging scoren.. werd de vraag ineens.. kan de ploeg de winst ook nog pakken. De bezoekers spel werd in deze fase beter en beter.

En toen was er Tom…… in de auto had mr Sturkenboom verteld niet eens meer te kunnen heugen wanneer hij nou zijn laatste treffer had gemaakt. Vorig jaar en het jaar ervoor zeker niet. De trainers zaten al te denken Tom een keer een penal te laten nemen… maar dat blijkt niet langer noodzakelijk. Hij kreeg de bal op enorme afstand van de goal aan de rechterkant van het veld en besloot het snelle voortzettingsprincipe maar eens uit te voeren. De bal was hoog en hard en vloog over alles en iedereen heen… Delta’s voorhoede.. SVF’s achterhoede, SVF’s keeper.. maar niet de lat. Schitterend viel de bal in de linkerkruising van de goal. Een absolute beauty en een zekere kandidaat voor ‘doelpunt van het jaar’.

Delta bleef drukken, goed spelen en kreeg via Brian nog enkele kansen. Ook waren er diverse hoekschoppen en ‘net niet passes’.  De ploeg zou nog één kans weggeven en wel eentje waarbij het alle hens aan dek was. de verdediging schoof bij een dieptebal totaal niet aan en de bal kwam terug… er kwam een lopje die in een kluts onderkant lat kwam en na een dubbele en zeer goede redding van Ruben werd de bal (volgens de scheids) voor de lijn weggewerkt. Het was een waarschuwing die even later door Delta goed werd opgepikt. Geklungel achterin bij SVF leidde tot de eerder besproken terugspeelbal. Brian joeg na… de keeper was in paniek en na een kluts belandde de bal opnieuw voor de voeten van Byron die aan alle onzekerheid een einde maakte: 1-3. Delta moest de match uitspelen met 10 man door een gele kaart van Maikel, maar kwam verder niet meer in de problemen en was op de counter zelfs de meest gevaarlijke ploeg.

Trainer Paulus: “Het was een hele moeilijke overwinning vandaag. Onze waarschuwingen en tips hoe ermee om te gaan werden niet opgepikt voor de match en we mochten heel blij zijn met de ‘maar 1-0 stand’ in de rust. We hebben in de rust proberen te bespreken hoe om te gaan met deze omstandigheden….. en dat viel niet bij iedereen goed. Maar de meeste pikte het goed op en we speelden een vele malen betere 2e helft. Het inbrengen van Brian was cruciaal deze pot omdat hij zorgde voor het gevaar met extreem simpel powerspel. Veel en snel voorzetten als je de zijkanten bereikt en SVF ook laten merken wat zo’n veld voor een nadelen heeft dan. De pass van Timo op Byron was er eentje van grote klasse, maar ook eentje die in de ruimte kwam die daar in de eerste helft niet lag. Ook de derde goal kwam voort uit dat we beter begrepen hoe je om moet gaan hiermee. Maar bovenal waren we de 2e helft de veel betere partij. En dan met als hoogtepunt de goal van Tom, een ware beauty. Misschien dat mensen denken dat het een voorzet was…. maar ik ken Tom hoor.. een bedoelde bal in die kruising. Maar laten we ook Ruben niet vergeten die vele reddingen wist te plegen deze pot. Het zware bevalling, een wedstrijd waarin we het heel zwaar hadden.. moesten knokken, ons spel aanpassen… dat deden, veel beter speelden in die tweede helft en ook zomaar ook nog eens de drie punten pakten tegen opnieuw een 2e jaars team. Ik wil speciaal Mo bedanken voor vandaag…. hij had met zijn power een belangrijke rol vandaag. Het hele team mag trots zijn hoe ze uiteindelijk dit wisten te draaien.”.

SVF O17.1 – FC Delta Sports’95 O17.2 1 – 3 (1 – 0 )
toeschouwers: 23

doelpunten:
tegenstander 1-0
Byron (Timo) 1-1
Tom (-) 1-2
Byron (Brian) 1-3

 

Wie komt er goed weg…… Delta of VV ‘t Goy… gelijkspel
De O17-2 heeft zaterdag uit de wedstrijd tegen VV ‘t Goy een 1-1 gelijkspel behaald. Het was een wedstrijd waar veel over gezegd kan worden, van beide kanten zullen er verschillende conclusies getrokken worden… Over één ding kan zowel ‘t Goy als Delta het eens zijn… het was een faire… maar echte derby wedstrijd tussen twee ploegen die alles gaven wat erin zat. Met de uiteindelijke uitslag was geen van beide kampen tevreden, immers beiden konden (in fases) aanspraak maken op de 3 punter.

Zonder Naomi en Julius, maar met Maceo (die al wel een helft in de benen had) werd er afgetrapt op veld 3 van Delta. De tactiek was.. eerst opvangen en even kijken, rust krijgen in het spel en steeds meer naar voren spelen. Met de tactiek was niks mis… met de uitvoering ook niet. Maar je moet aan de bal wel heel secuur zijn en Delta maakte al in de 2e minuut een fout. Timo, prima vrij gespeeld, speelde in op een lopende Rindert. Delta’s midmid liet duidelijk zien een bal in zijn loop te willen, maar Timo speelde naar zijn voeten en daarmee op het moment van ontvangen ruim achter Rindert. Met een compleet open middenveld als gevolg was de counter simpelweg dodelijk… 2 minuten gespeeld en 0-1 achter. Alles wat Delta besproken had viel meteen als een kaartenhuis in elkaar. Jet was zo’n situatie van.. kleine inspeelfout, grote gevolgen.

In de fase die volgde leek VV ‘t Goy iets sterker, maar kansen waren er nauwelijks. Delta zette er drie enorme kansen tegenover…. de grootste was de eerste waarin Byron compleet 1 op 1 (wereldpass Brian) werd gezet op de keeper. Die situatie herhaalde zich even later, maar beide kansen werden gered door het keepie van de Goyenaren. Een nieuwe uitbraak (Brian en Byron tegenover 1 VV ‘Goy verdediger) werd niet goed uitgespeeld. Qua kansen verhouding had het toen 3-1 voor de thuisploeg kunnen staan. Delta verloor de bal vooral als het snel spelen niet gebeurde… sommige spelers namen simpelweg teveel tijd, iets waar zo hard op getraind wordt.. als je fysiek de mindere bent, dan moet snel de bal spelen de oplossing zijn.

Naarmate de eerste helft vorderde verslechterde het spel echter fors. Zowel de aanval als de trainers wilden hoger druk gaan zetten, maar de verdedigers en het middenveld van Delta reageerden niet. De spitsen kwamen steeds meer op een eiland te staan, zij zette hoog druk… maar niemand reageerde. Het was wel de afspraak… de spitsen zouden bepalen…. de rest zou dan aansluiten. Joris werd daar het slachtoffer van. Joris heeft ondersteuning om hem heen nodig, en als eenzame speler voorin tegen 2 bonkige mannen kan Delta’s fysiek wat kleinere topper weinig. Het was treurig, want Joris deed weinig verkeerd, hoekte als het nodig was.. bleef vragen… bleef strijden… positioneel perfect…. maar werd aan de bal zonder ondersteuning simpelweg ervan af gelopen. De oorzaak aanpassen (beter aansluiten) is niet simpel vanaf de zijkant (leg 9 spelers maar eens uit hoe dit beter te doen) dus werd op de situatie gereageerd met meer power voorin. Joey kwam erin als rechtsbuiten, en Brian was de powerman voorin. Joris werd daarmee keihard geslachtofferd zonder dat hij daar zelf veel aan kon doen. Bikkelhard…, voetbal is soms een unfaire sport.

De wissel bracht een zware verslechtering in het spel. Brian vulde de spitspositie anders in als de lopende en vechtende Joris, en leek meer op de diepteballen te wachten. Waar Joris zowel de 3 als de 4 in de weg liep met vele meters, bleef Brian bij de laatste man staan als een balletjes afwachter. Het is een vrij logisch iets, Brian heeft al weken geen spits meer gespeeld door zijn blessure, en totaal andere positie als buitenspeler. Maar het keiharde gevolg was dat Delta zijn aanspeelpunt verloor en de inschuivende verdediger van VV ‘t Goy alle ruimte kreeg om te doen en te laten wat ie wilde. Het Goy had de wedstrijd in deze laatste 10 minuten van de eerste helft kunnen en misschien wel moeten beslissen. Het was aan Rindert, Daniel en Ronan te danken (alle 3 de spelers maakte in deze fase heel veel meters om de enorme gaten te dichten) en al het mogelijke geluk (snoeihard schot op de paal van 5 meter) dat Delta niet met 0-2 de rust bereikte.

Na de rust had VV ‘t Goy nog 5 minuten dominantie, omdat Delta moeite had het hele team meteen op aanvalsmodus te zetten.. Vooral achterin bleef er wat angst en de Goyse aanvallen waren ook toen zeer dreigend met meerdere weggeven corners als gevolg. Maar de eerste de beste goede Delta uitbraak was kassa. Joey werd weggestuurd… gaf de voorzet die werd weggewerkt maar voor de voeten kwam van Maceo die uithaalde. Het schot was hard, een soort schuivert die via de paal de goal invloog. De goal luidde een fase in van gelijkwaardigheid… Delta counterde steeds beter, VV ‘T Goy deed dat feitelijk ook. Beide ploegen probeerde aan de bal te voetballen, maar het gevaar kwam dus vooral als een van beide teams balverlies leed. VV ‘Goy was dichtbij via twee counters, die overigens geen shot-on-goal opleverde, Delta was gevaarlijk na zowel een counter van Brian als Byron… beide spelers mistte in een 1 tegen 1 situatie op de keeper.

Naarmate de 2e helft vorderde werd de thuisploeg echter sterker en sterker. Brian deed ditmaal wel wat er bij de spits-positie hoort en daarmee kwam Delta mede steeds beter in zijn spel. Het aanspeelpunt was terug. Er werd directer gespeeld, meer en met vollere overtuiging nagejaagd. Achterin zat het vanaf dat moment helemaal dicht, Timo en Tom blonken uit, en ook Maikel had naarmate de druk van Deltazijde toenam keer op keer cruciale intercepties. Uitbraken werden vroeg gestopt… de druk nam toe van Houtense zijde. Delta zou vele, vele kansen afdwingen in die laatste fase. Open schotkansen vanaf een meter of 10, een (onterechte) afgekeurde buitenspelgoal (de gruwelijke pass van Timo was zo lang onderweg dat de vlagger dit echt compleet verkeert inschatte), open kansen na acties.. een open kopkans, zelfs een op de lijn geredde hakbal.. het was bijna comedy als je geen Delta hart had. We nemen de matige vrije trappen rondom de 16 niet eens mee in de kansenverhouding. Ondanks alle perikelen, het moeizame spel en aanpassing had de thuisploeg in deze fase de wedstrijd kunnen en simpelweg moeten beslissen. Delta was op alle fronten de bovenliggende partij in deze laatste 20 minuten, de veel kleinere Houtenaren wonnen verreweg de meeste duels, dwongen enorme kansen af.. zelfs nadat Maceo met kramp het veld verliet. Maar de goal viel niet… en je moet scoren om wedstrijden te winnen. Op basis van de laatste fase voelde het gelijkspel als een verliespartij, maar het zou geen eerlijk verslag zijn als je niet zou constateren dat VV ‘Goy in de matige Delta fase de deur ook meerdere malen dicht had kunnen gooien.

Trainer Paulus: “Het was een bizarre wedstrijd. Dat er slechts 2 goals vielen was misschien wel het grootste wonder, want het hadden er wel 10 kunnen zijn. Op de hele wedstrijd genomen kan je stellen dat wij verreweg de meeste kansen kregen. Maar er waren ook fases dat we heel, heel goed wegkwamen. De eerste goal gaven we weg door een eigen inspeelfout… Kan gebeuren…. Het bracht ons wel in de war…. ons plan viel weg. Toch dwingen we 3 enorme kansen af , daarna was ‘t Goy de fase vlak voor en na rust sterker, maar wij eindigde als de ver bovenliggende partij.

“Na de match had ik het gevoel dat we onszelf qua uitslag tekort hebben gedaan, ik weet dat we fases hadden waarin we terecht een extra tegengoal hadden kunnen krijgen, maar alle kansen bij elkaar opgeteld had je simpelweg moeten winnen hier. Als aanvaller met gemiste kansen moet je na zo’n match karakter tonen…. niet erover gaan zitten dubben. Ik was trots hoe het team zich hervond deze pot, dat is de kracht van dit team.. nooit opgeven en er altijd voor gaan.. willen leren, willen beter worden. En laten we niet vergeten… en dat doen we te vaak… wij zijn op vele plekken een jaar jonger.. we speelden weer tegen een B1 hier. We één ding noemen vandaag dat permanent goed ging… de opbouw… De verdediging eiste op, speelde soms zelfs rond… een knappe stap voorruit. Maceo maakte vandaag de 1-1, een wel hele terechte 1-1. Een nederlaag was zwaar onverdiend geweest. Ik weet dat Maceo het even zwaar heeft momenteel en ook bij ons startte hij even onwennig (hij had al een helft in de benen ook).. maar het duurde niet lang of de Maceo die we kennen stond er weer… met een goede inzet, soms prima oplossingen, een mooie goal en een wilskracht van.. zelfs met kramp wil ik door. Maceo is een hele sterke, technische en inzichtelijke speler die goed speelt als hij in zichzelf geloofd…. net als elke speler btw. Zie dit als de veer in je bolle reet Janssen… jij komt er wel, geloof simpel in jezelf. Nou.. 1-1 in de derby, we hadden meer gehoopt… qua hele wedstrijdbeeld misschien redelijk terecht, qua kansen zeker niet. We hadden hem moeten winnen… we hadden hem echter ook kunnen verliezen. Op school zal na de herfstvakantie de discussie losbarsten wie de betere was… ik hou het op ons.. maar die discussie laat ik graag open voor de mannen van beide teams. Maakt de pauze stukken interessanter.”

FC Delta Sports’95 O17-2 – VV ‘t Goy O17-1 1 – 1 (0 – 1)
toeschouwers: 84

goals:
tegenstander 0 – 1
Maceo (-) 1-1

 

Delta mist veel kansen tegen Geinoord
De O17-2 heeft zaterdag de laatste bekerwedstrijd verloren. In een wedstrijd, die qua stand feitelijk nergens meer om ging, ging de ploeg onderuit met 1-2 op Delta hoofdveld. Delta deed dit zonder Rindert, Julius, Tom en Maikel. Dion, Victor en Maceo waren opgeroepen als vervangers.

In de eerste helft was Delta verre weg de bovenliggende partij. In de eerste 25 minuten wist de ploeg vele kansen af te dwingen en mogelijkheden. Al na drie minuten werd Brian vrijgespeeld voor de goal, met de keeper uit de picture belandde de bal echter voor de rechtervoet. Brian werd niet gecoacht hoeveel tijd hij had en schoot de bal met zijn chocoladebeen in het zijnet. Er waren in de eerste fase vele opties, de vleugels werden veelvuldig vrijgespeeld, maar met name de voorzetten waren soms lastig. Soms ging een vleugelspits door richting de goal maar de ballen vlogen er niet in. Brian, Byron, Joey en later Dion (met een soort boogballetje vlak langs de paal) konden er geen inprikken. Noami probeerde het nog van afstand met een scherp schot, maar deze bleek prooi voor de keeper.

Pas na 30 minuten begon ook Geinoord kansen af te dwingen. Het waren vooral afstandschoten, slechts een was er binnen de palen.. gepakt door Arthur.

Na de rust werd de wedstrijd veel opener. Delta was gefrustreerd en koos ervoor heel open aan te vallen. Bij balverlies moest de ploeg vaak ver terug. de eerste (grote) kansen waren voor de bezoekers, waarbij Delta door een het feit dat ook Geinoord voorin niet scherp was plus een aantal prima reddingen van Arthur in de race bleef. Het was zo’n helft waarin dominante momenten van de thuisploeg zich afwisselde met dominante momenten van de bezoekers.

In de 10 minuten die volgde was Delta het team met kansen. Dion raakte de baal, er waren diverse prima voorzetten en in kansrijke positie werden de nodige opties gemist. Toch kwam Delta uiteindelijk eindelijk op voorsprong… het was een bal die slecht werd weggewerkt en door Byron uiteindelijk in de goal werd geschoten.

Nog geen minuut later was het 1-1, de eerstvolgende aanval van Geinoord was kassa. Daarna begon het verhaal weer van vooraf aan.. Delta domineerde fases, kreeg kansen, ramde ze er niet in (Dion raakte opnieuw de paal), maar ook Geinoord hielp de nodige kansen om zeep en raakte bijvoorbeeld snoeihard de lat. Vlak voor tijd was er dan toch nog een kans voor de bezoekers die perfect werd afgemaakt.. Delta laatste kans was er een voor Brian, die snoeihard naast schoot.

Trainer Paulus: “Iedereen was zeer gefrustreerd na deze pot. In de eerste helft mistten we zoveel kansen, we hadden toen al een ruime voorsprong moeten pakken. Na de rust was de kansenverhouding gelijk, Geinoord tapte duidelijk uit een ander vaatje.. zij maken er 2.. wij maar 1. We speelden vandaag aanvallender, minder op te omschakeling. We dwongen veel af, maar de laatste pasjes waren niet egt op maat. De ruimtes waren klein en we hadden moeite om dan ook het netje te vinden… we raken tweemaal de paal. Toch moet je er niet al te moeilijk over doen, je dwingt gewoon veel af… en die afrondvorm komt er wel weer. Eerst was alles wat we aanraakte voor die goal goud… nu moeten er er bikkelhard voor werken. Wel was het jammer dat toen we eindelijk voor kwamen we het ook zo makkelijk weggaven. Als je naar de competitiestand kijkt.. dan zie je dat alleen de nummer laatst meer tegengoals heeft dan wij. Nu we moeilijker scoren valt de balans dus de andere kant op. Er is dus nog genoeg te doen, en gezien het feit dat de frustratie hoog zat wil de groep dat ook. Je kan niemand de schuld geven… er is bikkelhard gewerkt, er is genoeg afgedwongen.. we zijn een helft lang heel dominant geweest. Twee spelers even speciaal noemen… Arthur…. klasse debuut, prima reddingen en ook voetballend vrijwel altijd goede oplossingen. Als tweede Juul….. hij speelde vandaag met een grote passie en loopvermogen. Ik was zeer tevreden over hem deze pot.”

FC Delta Sports’95 O17.1 – Geinoord O17.2 1 – 2 (0 – 0)
toeschouwers: 81

doelpunten:
Byron (-) 1-0
tegenstander 1-1
tegenstander 1-2

 

Sterk herstel O17-2 met winst in Odijk

o172odijkDe O17-2 heeft zich zaterdag sterk over de nederlaag van vorige week heengezet en een prima zege behaald bij Odijk. Tegen het 2e jaars geel-zwarte team werd het uiteindelijk een verdiende 1-2 zege voor de ploeg uit Houten. Delta mistte Julius (blessure), Ronan (blessure) en uiteindelijk ook Joris (ziek). De trainers hadden geen vervangers opgeroepen.

Uit bij Odijk… de regels schrijven voor dat de thuisploeg in andere kleuren moet spelen, maar Delta maakte van de mogelijkheid gebruik weer eens in het uittenue aan te treden. In de opstelling waren er een aantal forse wijzigingen. Doordat Timo niet getraind had, en Jens in eerste instantie wissel was, stond het duo Rindert-Tom aan de aftrap. Zelfs bij de late afmelding van Joris besloten de trainers van een nood een deugd te maken, Jens kwam op het middenveld te spelen voor wat extra fysieke power bij de relatief kleine Delta middenvelders.

In de eerste helft was Delta verreweg de bovenliggende partij, al waren de kansen op één hand te tellen. De ploeg had veel balbezit en speelde als vanouds vanuit een controlerende organisatie. De opties voorin lagen vooral in duelmomenten (die allen werden afgefloten) en wat uitbraken op rechts via Joey en Jens (de linkerkant had weinig aanvoer). Een schitterende crossbal van Joey op Byron moet even gemeld worden. Toch kwam Odijk op voorsprong.. een te zachte bal van achteruit werd onderschept en het was na één steekpass richting het open centrum meteen kassa.

Het zou feitelijk een van de weinige kansen zijn die Delta weg gaf. Want waar Delta wat minder afdwong, gaf het simpelweg ook amper wat weg. Vooral Rindert wat zeer sterk in het inzichtelijk verdedigen. De 0-1 was een tegenvaller, maar geen extreme klap in het gezicht. Eigenlijk ging Delta meteen door en kreeg de eerste grote kans via Timo, die een mooie teruggelegde bal van Byron meteen op de pantoffel nam. De bal vloog net naast. Even later was er weer een duel situatie, ditmaal kreeg Delta de bal echter mee bij de ‘overtreding’. Byron stond achter de bal… het was geen harde vrije trap, maar wel extreem goed geplaatst: 1-1. De vele corners die Delta afdwong leverde geen gevaar op.

Na de rust ging Delta door… in de eerste 30 minuten gaf de ploeg één enkele kans weg… een gevaarlijke steekbal uitstekend gepakt door Arthur. Arthur speelde weer een hele stabiele wedstrijd, en maakt met name indruk met zijn uittrappen uit zijn handen… tweemaal wist hij over 60 meter Byron te bereiken. Het feit dat het vertrouwen in Delta’s goalie toeneemt zie je al aan de hoeveelheid terugspeelballen. Voorin namen de kansen toe.. Joey had de mogelijkheid te scoren. Er waren wat geblokte schietkansen en een hoge voorzet van Brian die Byron net over kopte. Het grote verschil in de hoeveelheid kansen en dreiging lag hem met name op het middenveld. De middenvelders speelde sneller en directer naar voren, met name Naomi blonk de tweede helft uit met de ene na de andere sterke steekbal.

De goal kwam ook uit zo’n bal voort. Naomi vond Brian, die schitterend een man passeerde en ditmaal besloot tot een lage voorzet. Dat zijn de voorzetten waar Byron van houdt en die prikte de 1-2 binnen. Joey (redding keeper) en Brian (zijnet) hadden de score erna nog op kunnen voeren. In de laatste 10 minuten wilde Delta vooral die 1-3 maken en lag er vaak ruimte op de omschakeling voor Odijk. En alhoewel dat vaak dreigend oogde kwamen er geen kansen uit… wel wat voorzetten, allemaal messcherp gepakt door Arthur. Met nog een gele kaart van de verder hardwerkende Daniël één minuut voor tijd, moest Delta de wedstrijd eindigen met 10 man. Maar de verdiende zege kwam niet meer in gevaar.

Trainer Paulus: “Tom en Rindert haten me momenteel hahahaha. Beide willen graag op het middenveld spelen, maar als ik eerlijk ben deden ze het prima daar achterin. We gaven amper wat weg, terwijl kansen weggeven meestal wel een dingetje is bij ons. Tom en Rindert zijn wat je noemt inzichtelijke spelers… zij hoeven vaak niet te reageren omdat ze simpelweg goed staan. Ook de opbouw verliep bij vlagen erg sterk, de nieuwe opbouw manier lijkt nu echt aan te slaan. Ook Maikel en Juul gingen daarin mee met het opeisen van ballen. Jens en Timo op het middenveld was een experiment, eens kijken wat we daar kunnen als we ook wat fysieke spelers er neerzetten. Jens deed het eigenlijk prima, speelde zonder angst.. misschien omdat een foutje hier niet dodelijk is. OK.. je ligt in een deuk als ie een actie aangaat… maar het was best wel goed wat ie deed. Timo deed het ook sterk, maar de positie van nummer 10 vraagt nog meer dominantie als hij liet zien. Met zijn schot, power en rust zit het wel in hem.. dit was ook pas de eerste keer. Hij had mogelijkheden om uit te halen, eenmaal zette hij Joey vrij op zo’n moment… maar soms was er teveel twijfel. Naomi was ik zeer ontevreden over de eerste helft… ze gaf één pass op Byron (buitenspel) en verder speelde ze veel te timide. Ik heb lang getwijfeld tussen de wortel en de stok… vandaag werd het de stok… Ze was heel boos toen ze gewisseld werd.. maar zette er een 2e helft tegenover met de ene na de andere goede steekbal en een beslissende rol in de winstpartij. Ik wil dat ze altijd zo speelt.. want dan heb ik een middenvelder met een echte meerwaarde. Heel knap hersteld en uitgevoerd van haar. We hebben veel gewisseld 2e helft.. dat was btw geen tijdrek ding ofzo. Byron had last van zijn hamstrings en werd uit voorzorg gewisseld. Zonder twee vleugelspitsen gingen we ook 442 spelen. Maar daarna moest eerst Daan en daarna Brian eruit.. en moest hij er weer in (2x). Hoe dan ook denk ik dat we heel tevreden mogen zijn. Amper wat weggegeven, hersteld na een achterstand… soms dominant naar voren, soms inzakken, de bal er simpelweg inschieten. Iedereen was positief, werkte hard en uiteindelijk versla je wel het 2e jaars Odijk met 1-2.. een hele verdiende zege.”

Odijk O17-1 – FC Delta Sports’95 O17-2 1 – 2 (1 – 1)
toeschouwers: 43

doelpunten:
tegenstander 1-0
Byron (-) 1-1
Byron (Brian) 1-2

kaarten:
Daniël (geel)

 

De Bilt opent nieuwe fase van leren voor Delta
De O17-2 heeft zaterdag de topwedstrijd tegen FC De Bilt met redelijk duidelijke cijfers verloren. De uiteindelijke 4-0 uitslag, op het hoofdveld van De Bilt gaf een eerlijke krachtsverhouding beeld. De nederlaag van Delta was volkomen terecht, al wist de ploeg zich tijdens de wedstrijd steeds beter weerstand te geven. Delta moest spelen zonder de geblesseerde Byron en Ronan. Met Byron mistte Delta niet alleen zijn topscoorder, maar ook één van de slechts drie tweedejaars in het team. Geert (O17-3) kwam de groep versterken.

Delta startte, vanwege de kleine hoeveelheid vleugelspitsen en het feit dat De Bilt een sterk middenveld had, in een 442 formatie aan de wedstrijd en kreeg in de eerste helft

in simpele woorden: voetballes. Het spelletje van de thuisploeg was beresimpel, maar ook zeer moeilijk te handelen. De spitsen werden gezocht en aan de bal kwamen ze met 4, 5 of zelfs 6 man eroverheen gaan. Delta kon dat niet handelen en had geen antwoord op dit spelletje. Al binnen een paar minuten stond de thuisploeg door een verdedigingsfout voor, daarna ging het snel. Nog tweemaal vond De Bilt het netje, en het was doordat De Bilt simpelweg niet secuur genoeg was dat deze score niet een goaltje of 2 hoger was uitgevallen.

Aanvallend waren de bezoekers onmachtig. Brian en Joey werden wel bereikt, maar beide spitsen kregen geen enkele ondersteuning vanuit het middenveld en stonden een helft lang met zijn tweetjes te knokken tegen 4 bonkige Biltenaren. De bezoekers hadden ook veel balverlies.

De rustbespreking kwam als geroepen. De trainers wezen de ploeg op hoe FC de Bilt dat spelletje speelde en dat dit eigenlijk simpelweg tof voetbal was. Mega-aanvallend, heel snel en zeer moeilijk te verdedigen. In verdedigend opzicht werd er vreemd genoeg weinig aandacht besteedt in de rust bespreking. Er werd besproken hoe beter druk te zetten en bovenal wat te doen als je de bal wel hebt. Eigenlijk moest Delta’s middenveld hetzelfde gaan doen als De Bilt gedaan had… gewoon voluit met 4 man bijsluiten en er soms overheen gaan. Als dat zou gebeuren en Delta de bal meer kreeg, zou de Bilt automatisch minder mogelijkheden hebben hetzelfde te doen. De 3-0 russtand was een feit, dat het een verloren wedstrijd was ook… er was een nieuw doel, leren hoe hiermee om te gaan en kijken wat Delta kon oppakken door het beter uit te voeren. Simpelweg zorgen dat je iets uit deze match haalt voor de toekomst.

Naarmate de 2e helft vorderde liep het spel van Delta aan de bal beter en beter. In het begin bleef het bij een goede wil, maar geen goede uitvoering. Daniël, Timo, later Rindert en Naomi bleven na het balveroveren ‘hangen’ en sloten niet meteen aan. Alleen Geert snapte vanaf seconde één wat er gevraagd werd… maar hij was maar één van de vier en dat was niet genoeg. De trainers wisselde wat door om spelers te krijgen in de middelste linie, spelers die wél durfde aan te sluiten en dat snel deden. Brian schoof een linie terug (hij ging er constant overheen), Joey schoof een linie terug (ook hij sloot fel aan). In de laatste 20 minuten begon het zowaar een beetje te lopen en kwam nu Delta er soms uit met 4 a 5 spelers. Het leverde gevaar op met schoten en kansen, waarvan de twee grootste voor Brian en Joey (neergehaald rondom de 16) waren. Ook dwong Delta wat corners af.

Achterin werd de verdediging flink ontlast door Delta’s aanvallende intenties. Maar De Bilt bleef levensgevaarlijk in de omschakeling en wist nog één van de 4 kansen af te maken. Ook Arthur wist van zich af te bijten met 2 gigaknappe reddingen. Delta kreeg, ondanks de brede bank, op het laatst zowaar nog een getalsmatig probleem. Julius was na 20 minuten opnieuw uitgevallen met een blessure. Juul had een tik gekregen op de enkel, net als Geert. Beide konden niet verder spelen. Hierdoor moest de al eerder met een lichte blessure uitgevallen Maikel weer binnen de lijnen komen, de trainers besloten dit dan maar op een plek te doen waar hij niet in de problemen kon komen als het even niet ging.. de spits. De wel fitte Daniel was de pineut en moest de linksback positie invullen. Het zorgde in de laatste fase in ieder geval voor de nodige glimlach op vele gezichten… Maikel in de spits is nu eenmaal iets waarvoor de kenners naar een stadion komen.

Trainer Paulus: “We hebben vandaag weer een keer meegemaakt wat het verschil is in de B tov de jongere jeugd. Totaan de C wordt je geconfronteerd met teams die inzakken, of op de aanval spelen. Maar 99% speelt klassiek 433. Soms heb je het puntje naar achter, meestal het puntje naar voren. Dat is dan de tactische bagage die je tot nu toe in je rugzak hebt zitten. Vanaf de B komt wedstrijdtactiek echt als een nieuw leer ding erbij. De Bilt is een 2e jaars team wat goed op elkaar ingespeeld is en een spelletje speelde waar wij nog nooit mee geconfronteerd zijn. Hun systeem was erg dynamisch…. soms dacht je 442, soms 433.. maar in de praktijk was er vooral een giga verschil tussen balbezit, waar ze soms ineens 6 aanvallers hadden en balverlies waarin ze meteen weer veel mensen achter die bal hadden. De snelheid waarmee ze dat deden was indrukwekkend en heerlijk om te zien. Nu moesten wij hiermee omgaan met als extra nadeel voor ons dat we weer tegen een 2e jaars team speelde waarbij die tegenstander individueel net iets sneller en sterker was. Eerst moet je dan inzien wat ze eigenlijk doen en daarna moet je een antwoord verzinnen wat ook past bij je eigen kwaliteiten. Ik liet met van die hoedjes zien wat er eigenlijk gebeurde in het veld… sommige stonden met open ogen te kijken wat dat spel dus inhield… veel knikkende gasten van ‘ja, dit herken ik’. Ik was tevreden over hoe de spelers dit probeerde te zien, de rustbespreking was er eentje waarin we niet allemaal wazig om ons heen zaten te kijken maar echt bezig waren met een voetbalprobleem. Dat maakte het voor iedereen erg interessant, we hadden nog wel een kwartier langer kunnen praten over dit alles. In de 2e helft was ik redelijk tevreden, al vond ik het jammer dat sommige middenvelders niet dat aansluiten fel en vol overtuiging deden. Dat kunnen ze wel, maar je hebt dan echt lef nodig.. ik zag wat angst.. wat twijfel om de man bij bal veroveren los te laten en gewoon eroverheen te rennen. Dat lieten jongens als Brian, Geert en Joey wel zien toen ze op het middenveld speelde. We waren we na de wedstrijd niet eens zo teleurgesteld, omdat we allemaal het idee hadden hier echt iets te hebben opgepikt. Verliezen is kut… maar als je dan verliest, dan zorg je ervoor dat je er wel iets uithaalt voor jezelf. De Bilt gaf het goede voorbeeld aan ons wat er allemaal kan. Conclusie.. verloren van een beter team, 2e helft ons steeds beter gewapend tegen een tegenstander die een keer totaan anders speelde als we gewend zijn. Hard gewerkt, heel veel geleerd en ook een beetje gelachen… ach.. we kunnen hiermee leven zo”.

FC De Bilt O17.1 – FC Delta Sports’95 O17-2 4 – 0 (3 – 0)
toeschouwers: 25

doelpunten:
tegenstander 1-0
tegenstander 2-0
tegenstander 3-0
tegenstander 4-0

 

O17-2 spelersgroep doet het voor de kapitein Brian
De O17-2 heeft zaterdag een dik verdiende overwinning behaald op CDW. In een typische Engelse wedstrijd met twee gezichten en veel emotie werd het 3-1 voor de thuisploeg. Voor het eerst liet Delta zien ook een wedstrijd te kunnen winnen zonder dat de topscorer binnen de lijnen staat. Maar de punten kwamen met een mogelijke zware prijs.

Zonder Byron, maar verder compleet, moest de O17-2 gaan spelen op veld 2. Dit veld is pas geleden van een soort zandlaag voorzien, wat de omstandigheden tov bijvoorbeeld kunstgras, totaal anders maakte. In de eerste helft was het met name een voetbalstrijd, tussen twee teams die er vol voor gingen. Delta had even wat tijd nodig op te accepteren dat er directer gespeeld moest worden. Positiespel was erg moeilijk, maar met veel diepte in het spel was er het nodige gevaar. In de eerste fase kwam het gevaar met name aan de rechterkant en door het centrum waar Joey en Ronan veelvuldig voor de diepte zorgde. Er waren wat gevaarlijke voorzetten, al bleven de grote kansen nog uit. Na het inbrengen van Brian kwam ook aan de linkerkant er echt diepte spel… en vanaf dat moment kwamen er een aantal giga Delta kansen, waarbij zelfs de lat werd geraakt.

Achterin kwam Delta driemaal in de problemen…. eenmaal een schitterende CDW counter… goed op het laatste moment onderschept door Timo. Eenmaal was er een redding van Arthur noodzakelijk en er was een opbouwfoutje waarbij CDW de lege goal onder vuur nam en Delta met alle geluk de bal onderkant lat zag wegspringen, gevangen door Arthur voor de lijn. Delta’s keepie had het voetballend zwaar… lage terugspeelballen ballen stuiterde door het veld op en lage voorzettingen waren moeilijk door datzelfde veld. Arthur moest alle zeilen bij zetten, maar leerde tijdens de match steeds beter hoe ermee om te gaan.

Het waren hoe dan ook drie enorme kansen, maar ook maar drie momenten in de 40 minuten voetbal. Ronan was sterk als spits, hij scoorde niet maar zijn momenten van drukzetten en beweging waren erg sterk. Ook Julius viel positief op…. zeker verdedigend gezien speelde hij foutloos.

In de rust werd besproken directer te gaan spelen, de vleugels meer te zoeken… kan je ze niet vinden, dan kunnen we in ieder geval voluit druk zetten na een verkeerde pass. De strijd simpelweg op de helft van de tegenstander gaan voeren. Pressie vooruit. Brian en Joey kregen de opdracht voor die actie te gaan… ze waren sneller, sterker dan hun tegenstander.

Na de rust duurde het niet lang voordat Delta eindelijk de ban brak. Weken van moeizaam scoren werd gebroken door degene waar we het allemaal al jaren van verwacht hadden: mr Juul Exler. Zijn eerste schot werd nog gekeerd, maar in de rebound schoot hij onderkant lat wel raak. De opluchting was voelbaar…. de opvatting was en nu door. CDW was in deze fase echt de mindere partij, zowel via rechts als links brak Delta met regelmaat door. Maar bij de derde poging over links ging het helemaal mis…. Brian was er langs en uit zijn rug kwam een CDW speler nogal onbeholpen in. Het was een rode kaart waardige actie, de bal werd niet geraakt.. Delta’s captain ging echter neer met een enorme schreeuw. Het duurde even eer de ernst van de situatie duidelijk werd… Brian bleef roepen en schreeuwen…. ook ruim na de tik plaatsvond. Met een brancard werd Brian van het veld gehaald en dat ging met de nodige moeite, want elke beweging deed simpelweg veel pijn. Ongebruikelijk bij een wedstrijd ging zelfs de trainer mee naar de EHBO.

De spelersgroep van de O17-2 was even de weg kwijt. Na de wedstrijdhervatting was het goede spel van die laatste fase weg. De impact was groot bij de mannen. CDW rook zijn kansen en ging er extra bovenop zitten. De Wijkers begon te duwen, Delta wist zich even geen raad. Veel jongens liepen uit positie en uiteindelijk kwam dan ook de goal. CDW werd op Delta’s rechterkant compleet vrijgespeeld….. De rechtsback was weg, de voorzet was niet eens briljant maar vloog door alles en iedereen heen… en uiteindelijk werd raak geschoten vanuit de tweede lijn. Delta stond op instorten, het aansluiten was weg en CDW pakte het heft vol in handen.

Maar dit duurde niet lang. Vanaf de zijkant werd de ploeg vol op de aanval gestuurd… vol doordekken, diep inspelen… aansluiten… als het voetballend niet lukt… dan gaan we op plan B… pure inzet, wilskracht en power. De kanteling was niet iets wat a la minuut gebeurde, het duurde zeker 10 minuten eer elke speler mee begon te doen. Maar vanaf dat moment draaide de wedstrijd weer terug. Maikel, die een zeer sterke match speelde tot aan Brians blessure, en erna compleet van de leg was voor 10 minuten en overal stond behalve waar hij hoorde te staan, was een van die spelers die het verschil in denken aangaf. Hij kreeg het koppie er weer bij en kwam weer terug. Op het middenveld begonnen Rindert, Tom, Daniel en Naomi na te jagen op elke speler… voorin werden er meters gemaakt.. op elke bal werd nagejaagd. Het leek ineens of het team dacht: tot hier en niet verder.

De wedstrijd verplaatste zich meer en meer naar de CDW helft. Delta was 442 gaan spelen, maar vulde dat als 424 in. Dan hou je nog altijd dat scoringsprobleem in het achterhoofd. Wie maakt die goal. Joey brak door, er waren vroege voorzetten van Naomi, Daniël… gevaar was er zeker. CDW gaf niet op… trainers, ouders, toeschouwers.. de passie was overal voelbaar. Beide teams gingen tot het gaatje. Maar het was Delta die het uiteindelijk deed… de naam: Joris Panman. Van grote afstand was het een lage en zeer harde en geplaatste wreeftrap die Delta op 2-1 bracht. Pubers zeggen dit niet vaak….. teamgevoel enzo, dat is een stukje emotie en dat hoort niet bij de B-junior. Maar na de bevrijdende treffer werd Joris bijna ondersteboven gelopen door een team wat niks meer wilde dan dit wedstrijdje winnen, ten koste van alles. De hechtheid van het elftal kwam naar voren als nooit tevoren dit seizoen.

Na de 2-1 was Delta’s honger niet over. Het erop en erover gevoel was er op alle fronten. CDW had meer en meer ovetredingen nodig om Delta af te stoppen. Twee, weliswaar lichte overtredingen konden zeker in het kader ‘doorgebroken speler’ vallen. Delta vocht voor elke bal.. bleef doordekken, zelfs rennen op de keeper op soms kansloze ballen. CDW kwam er enkele keren sterk uit.. zeker als Delta even misgreep zoals een verkeerd gekopte bal van de verder zeer sterke Timo. Maar Arthur deed sterk mee, Rindert speelde als een stofzuiger en bij corners stonden 10 Delta spelers in de eigen 16 meter. Coachen was niet nodig.

De thuisploeg zou echter niet eindigen op 2-1. Vroeg drukzetten zorgde voor een verovering van de bal tegen de achterlijn. Na diverse acties, winnen van persoonlijke duels kwam de bal op rand 16 voor de voeten van Daniél die zijn verfijnde traptechniek op verbluffende wijze toonde: 3-1. Het zou de eindstand worden, een meer dan ooit mentale en teamprestatie.. een die de ploeg afdwong.. en een…. zo leek het vanaf de zijkant… die de ploeg wilde bereiken boven alles voor zijn kapitein… als je een van ons raakt.. raak je ons allemaal… was getekend: selectie O17-2.

Trainer Paulus: “Dit was me er eentje. Totaan de 1-0 konden we spreken over voetbal… dingen die goed gingen en niet. Je zag alles terugkomen waar we zo mee bezig zijn. Soms teveel pielen, niet direct spelen in het begin…. daarna kwam die fase dat we het door hadden… en toen kregen we kansen en godzijdank was daar Juul met zijn goal. Maar de situatie van Brian zorgde ervoor dat al het voetbal overboord ging. De ploeg leek even compleet van de kaart… de 1-1 was het gevolg. Daarna werd het een wedstrijd die ging om mentaliteit, wilskracht. En de mannen schakelde om….. Het zag er soms niet uit, maar het was letterlijk een hartverwarmende strijd. De goal van Joris was cruciaal… de explosie van blijdschap tekenend. Soms zie je als trainer dat een groep dat kan…. soms gebeurd het zelfs op de meest onmogelijke momenten…. dat was vandaag niet zo, maar een feit was dat het op een gegeven moment was… tot hier en niet verder. Pushen… strijden.. vechten.. eroverheen gaan en niet meer denken maar doen. Ik had er niet aan moeten denken dat we deze pot verloren hadden.. deze drie punten waren op dit moment na Brians blessure even heel belangrijk. Hoe zeer dit speelt zag je na de wedstrijd… normaal kan ik ze amper mee krijgen naar de kleedkamer… 1 minuut.. alle spullen waren weg en iedereen ging richting EHBO. Ik heb zelden kritiek op scheidsrechters en hou het nu ook maar op een stukje theorie. B junioren zoeken de grens op, dat is het aard van het beestje.. dan zijn grenzen nodig. Dan hoef je het niet dood te fluiten, maar je moet wel zeggen.. dit gaat te ver. Voor die blessure waren er situaties van beide kanten waarvan ik dacht… ingrijpen en die grens vastleggen. In deze vechtmatch is er geen kaart gevallen, CDW had zeker twee rode kaarten verdient (overtreding en doorgebroken spelers)…. wij komen ook goed weg, want er waren wat ingrepen die ik minimaal op geel had geschat. Ik ben geen fan van kaarten geven, maar ze geven wel duidelijk grenzen aan. Maar ik wil benadrukken dat CDW zeker geen onsportief team is… de overtreding op Brian was een lompe, maar niet bedoeld iemand te blesseren. De wedstrijd was fel, maar niet gemeen. De CDW leiding was zelf na de wedstrijd ook zeer bezorgd, en dat was echt super.. dit is niet iets wat ook zij willen. Voor wat betreft Brian, en enige wat telt na deze match… we weten niet wat er gaande is. Brian had morfine nodig bij de eerste ambulance om de pijn te handelen. Ik ben geen medicus.. maar dat voelt niet goed. Het is afwachten nu. Terugkomend op de wedstrijd kan ik als trainer alleen maar zeggen dat ik megatrots was hoe deze groep dit deed…. ze zakte zo diep weg en daarna stonden ze samen op en zag je een groep die samen bereid was te gaan tot dat gaatje. Iemand als Joey heeft zich compleet over de grens heen gestreden en was gesloopt. Dat kan je dus als trainer niet erin krijgen, dat doet een groep zelf… samen… En daar was ik heel trots op… die hechtheid, dat onverzettelijke… dan heb ik even schijt aan het voetbal en of dat mooi, technisch of er lekker uitziet. Dit was na het voorval een overwinning van wilskracht, een teamprestatie pur sang met als killers Joris en Daniël. Los van Brian was het verder een typisch old school Engelse match… simpelweg heerlijk. Laten we hopen dat de prijs voor deze drie punten niet al te hoog is…. Ik hoop dat de driepunter voor Brian werkte als morfine… want ik ben ervan overtuigd dat de mannen dit konden brengen voor hem. Trots dus.. stuk voor stuk.”.

FC Delta Sports’95 O17.2 – CDW O17.2 3 – 1 (0 -0)
toeschouwers: twee nette rijtjes van pakweg 8 ouders per rij

doelpunten:
Juul (-) 1-0
tegenstander 1-1
Joris (?) 2-1
Daniël (Rindert) 3-1

 
Delta brengt DOVO in paniek

dovo000De O17-2 heeft zaterdag de wedstrijd tegen virtueel koploper DOVO verloren met 2-4. In een meer dan spectaculaire wedstrijd werd verloor Delta weliswaar, maar de overwinning van DOVO was er een die absoluut niet terecht was. De thuisploeg had minimaal een punt en eigenlijk wel meer verdient. Delta mistte voor deze wedstrijd de kapitein, Brian zat wel (gesteund door zijn spelersvrouw) met verband om in de dugout om zijn teammakkers te ondersteunen. Ook keeper Arthur was niet fit genoeg om te spelen, het gevolg was dat keeper Ruben terugkeerde onder de lat. Verder was Delta compleet en zag ook zijn topscorer terugkeren, Byron kon weer aanhaken na weken van afwezigheid.

In de voorbespreking werd duidelijk gemaakt dat er een aantal dingen waren waar Delta met regelmaat tegenaan liep, zeker tegen op papier sterkere tegenstanders. De hoofdmoot was een simpele, maar wel moeilijk uitvoerbare….. de linies moesten dicht op elkaar blijven spelen. Delta wordt vaak gekild op die omschakel-momenten. Dus de opdracht was dat de hele wedstrijd, wat de ploeg ook deed, er nooit meer dan 40 meter was tussen de aanvallers en de verdedigers. Aan de bal moest de ploeg nu eens met lef spelen tegen een hogere ploeg, geen respect tonen… proberen die vleugels te vinden en bovenal: aansluiten. De Houtenaren zijn erbij gebaad als de linies goed aansluiten.

In de eerste helft was de uitvoering van dit plan…. 70%. Er gingen veel dingen goed, zo was de ruimte klein en daardoor veroverde Delta snel de bal en had de ploeg meer balbezit. Kansen waren er ook, al moet je niet meteen denken aan grote keepers-reddingen van de DOVO keeper. Byron brak bijvoorbeeld door, maar na een matige controle kreeg hij een duwtje in de rug… de scheids was niet onder de indruk. Eerder al was er een enorme kopkans, waarbij Joris en Ronan elkaar in de weg liepen. Ook kreeg Naomi, tot haar eigen schrik, een puike steekbal van Rindert voor de voeten net binnen de 16 meter. DOVO speelde puur om de omschakeling, loerend op de foutjes van Delta. En die kwamen er en dan was er een werkelijk dodelijke effectiviteit.

Één moment van twijfel bij het centrale duo was genoeg voor DOVO om meteen dwars door de as een schitterende counter te lanceren. Voor de goal liet de ploeg meteen zien: 1 kans is 1 goal. Niet veel later was er ook zo’n moment op de rechter middenveld positie, waarbij Rindert wel vol doordekte maar de persoon erachter één seconde niet meedeed…. pats boem: 0-2. Het is balen als Delta zijnde, maar je kan ook genieten van de gruwelijke effectiviteit wat DOVO uitvoerde. Delta had meer balbezit, meer kansen, maar DOVO was er als de kippe bij als er ook maar één Deltaspeler even niet scherp was.. en dat was de effectiviteit dodelijk. Met grofweg 60% balbezit voor de thuisploeg, minimaal 3 Deltakansen om 2 DOVO kansen … was na een minuut of 30 de score 0-2 voor de Veenendalers. Dat zou voor rust zelfs 0-3 worden.

In de rust waren de trainers duidelijk… aan de bal ging het redelijk goed, de ploeg durfde te voetballen en de ruimtes en aansluiting waren prima. Maar er waren ook 2 aandachtspunten die cruciaal waren… en dat was bij balverlies. Om te starten waren bij 2 tegendoelpunten twijfelmomenten van Delta de oorzaak… balverlies vond plaats binnen de eigen helft en toch twijfelde eerst de verdediging en daarna het middenveld met vol uitstappen. Naar voren verdedigen dus, niet teruglopen. Probleem is.. dat kan alleen als iedereen het doet én meteen. elke keer was er maar ééntje die niet meedeed en toch was het dodelijk. En DOVO liet zien als er ook maar een Delta gozer even twijfelde, even dat niet deed… ze dodelijk gebruik maakte van die ruimte. Het andere punt waren de vleugelspitsen… zowel links als rechts stonden ze bij balverlies naar buiten, en rechts bij balbezit naar binnen. Snijden om een bal te krijgen was het doel van de rechtsbuiten. Waar de rechterkant door coaching daarna wel voor de juiste oplossing zorgde, was het aan de linkerkant niet het geval.. het gevolg.. links wel gevaarlijk bij steekballen naar voren, maar in verdedigend opzicht te weinig hulp voor spits Joris die zich een slag in de rondte werkte.

dovo001 dovo002

Na de rust stond er een Delta wat een grote indruk zou maken. Het hele team voerde voor zeker 30 minuten exact uit waar zo hard op getraind werd. De vleugels knepen bij balverlies, stonden vrij snel breed bij balbezit. De korte afstand tussen de linies bleef, maar bovenal… de hele ploeg durfde vol door te dekken en geen speler had meer twijfel. Het gevolg was dat Delta voor 30 minuten DOVO letterlijk alle hoeken van het veld liet zien. Alle ballen werden onderschept, elk duel werd aangegaan..en verreweg de meeste gewonnen.. en bij een verloren duel stond de organisatie zo goed, dat DOVO geen kant op kon. Jens schoof door tot ver voor zijn verdediging en Delta speelde bijna 1 op 1. Maar ook aan de bal waren de keuzes goed, OK.. soms werd wat te snel de diepte gekozen, maar er waren veel mooie voetbalmomenten te noteren waarbij middenvelders vrij gespeeld werden, er dus veel beweging zonder bal was werden, voordat de steekpass kwam.

Het dominante Delta kwam terug… na het missen van twee grote kansen onderschepte Jens voor zijn verdediging de bal… het duel wat hij daarna aan moest gaan won hij en met een beweging zette hij Byron dwars door het hart van de DOVO defensie compleet vrij… Delta’s topscoorder had ditmaal geen twijfel en haalde doeltreffend uit: 3-1. Daarna bleven er kansen komen, voorzetten van rechts en links… diverse kansrijke steekballen terwijl de thuisploeg zelf niks weggaf. Het was simpelweg genieten en ook een beetje onverwacht, dit had niemand zomaar zien aankomen. De thuisploeg speelde simpel fel en goed. DOVO begon tijd te rekken en een beetje te piepen op elkaar in het veld: een goed signaal.

Nadat Byron onderuit werd gehaald, een kaart-waardige actie, mistte Joris de strafschop voor de aansluiting. Het zou zo’n beetje het enige negatieve puntje zijn wat er geschreven kan worden over Delta’s spits, die verder een meer dan sterke wedstrijd speelde. Nadat Timo met een blessure was afgehaakt moest Rindert een linie terug en daar ontpopte Delta’s rode vriend zich tot een ware spelverdeler. Met pass op pass, nauwelijks balverlies en zeer sterke onderscheppingen zette hij een ware stempel op de wedstrijd. Byron en Joey moesten aan het werk, want Tom, Juul, Rindert, Naomi en Daniël lanceerde de vleugels keer op keer.

Delta zou toch de verdiende 3-2 krijgen. Daniël vond Byron die in een beweging en met een rollertje waarvan je tot de laatste seconde dacht… wordt ie nog van de lijn gehaald… de goal maakte. Delta wilde meer… ze wilden DOVO pakken …  de aanval werd veelvuldig gezocht.. kansen beleven komen maar de bezoekers kregen ook nu ruimte voor een enkele counter. Julius stelde zich eenmaal slecht op door teveel naar buiten te staan, de counter die volgde was perfect uitgevoerd…. keeper Ruben was verslagen maar na het schot kwam Julius uit nowhere weer inglijden om de bal op weergaloze en spectaculaire wijze van de lijn te redden: foutje hersteld. Dat was een toonbeeld van de inzet waar de thuisploeg mee voetbalde. Byron (zijnet), Joey (net buiten de paal) een vrije trap van Daniël en diverse corners zorgde voor een constante dreiging richting DOVO. De bezoekers, die zelf steeds meer begonnen te zeuren op zichzelf en de scheidsrechters trapte soms ballen op veld 5. DOVO kwam er niet meer uit.

En dan de laatste 10 minuten… hele vervelende 10 minuten. DOVO ging steeds vaker liggen, een speler maakte een overtreding door Juul vast de pakken. De Delta linksback wilde opstaan.. maar de DOVO speler bleef hem vasthouden en Juul reageerde… niet al te slim. Volledig uitgedaagd maar Juul moest het veld verlaten. Delta besloot om die laatste 10 minuten niet voor de verdedigende optie te kiezen, met 3 verdedigers bleef de ploeg drukken en de aanval zoeken. Tom werd werkelijk getorpedeerd door een DOVO speler… er was nog een overtreding.. simpelweg… DOVO ging tot het absolute gaatje en er feitelijk ver overheen.

De thuisploeg kreeg niet de meer dan verdiende beloning… de bezoekers wel. Met een voluit drukkend Delta lieten ze weer zien wat effectiviteit is…. in de tweede helft kreeg DOVO twee doelrijpe kansen…. Julius was de redder bij één, maar bij de tweede was het ook meteen kassa. En dus verloor Delta, na een goede match en een zeer sterke, misschien wel beste helft dit jaar, de wedstrijd met 4-2.

Trainer Paulus: “DOVO is momenteel simpelweg de koploper van de competitie. Tegen andere sterke ploegen zoals De Bilt en Driebergen konden we nauwelijks wat laten zien van onszelf. Dat was vandaag wel anders. Ik heb de hele wedstrijd genoten van hoe compact we stonden, hoe we probeerden de voetballen aan de bal. OK, op het laatst kozen we vaak voor pompen… maar dat moet dan ook. Het grote verschil tussen de eerste en tweede helft zat hem in wat we deden bij balverlies. In de eerste helft waren er momenten van twijfel en stonden de vleugels niet goed, in de tweede helft stonden ze wel goed en werd er vol doorgedekt en wonnen we zo, o zo veel ballen. We waren dominant en ik genoot van het spel, het vertrouwen en de wilskracht wat de ploeg uitstraalde. Er was geen momentje meer van respect voor die tegenstander, er was veel beweging zonder bal (iets waar we zo hard op trainen) en niemand speelde met de handrem erop. Dan maak je het DOVO niet alleen lastig, je bent zelfs voor lange periode gewoon compleet en op alle fronten de bovenliggende partij. Ik denk dat we wel 5 goals hadden kunnen maken, misschien wel meer… dat wil wat zeggen tegen een tegenstander die maar 3! tegengoals had voor deze match. Tegen CDW was het knokken… dat konden we, vandaag moesten we voetballen.. dat deden we. Waarom winnen we dan niet…. nou… die eerste helft kunnen we ons echt zelf wat verwijten…. we dekte niet voluit door, we hadden van die twijfelmomenten. Misschien onzekerheid, ik weet het niet. En verder moet je simpelweg stellen dat DOVO bijna alles erin schiet, 6 kansen.. 4 goals. Na die 3-2 van ons gingen ze te ver… ik hou van spelen om te winnen, heb geen problemen met tijd trekken of ballen op veld 5. Winst is dan wat telt… het is mega irritant als je achter staat, je kan het zelfs onsportief gedrag noemen… maar als wij 3-2 hadden voorgestaan was ik bij elk moment tevreden geweest. Daarover moet je dan ook niet zeuren. Maar Juul vasthouden terwijl hij op wilt staan en die overtredingen waren een ander verhaal…. dat gaat te ver. Juul moet niet reageren.. dat weet ie ook wel… ik vind dat ook niet goed, maar waarom hou je een speler die op wil staan vast? Dat is uitdagen. Dit voorval was na twee duikelingen en tal van tijdrekken. We moeten dan slimmer zijn, de kop erbij houden.. ze deden dit in paniek en wij speelden ze in de kaart en verloren een man. Daarna echter het torpederen van spelers, Tom had gewoon bloed onder de douche, dat is geen voetbal meer. En dan als trainers gewoon tevreden in de dugout staan… het gewoon supporten, dat is niet mijn ding hoor. Ik zou mijn spelers er dan van langs geven…. gaan voor winst OK, maar dit is een grens te ver. Ik snap dat simpelweg niet. Ik was erg trots dat Tom gewoon doorging, hij vroeg niet eens om een wissel. Wij kunnen tevreden zijn over de wedstrijd opzich, zeker niet over het resultaat, want we hadden meer verdient. Byron was er weer bij met 2 goals, je ziet dat het een tikkie scheelt als ie mee doet. Ik was vooral heel tevreden over het spel van Joris, Rindert in voetbal opzicht (zeker de tweede helft waren zij echt zo sterk). Joris won alles, zorgde voor goede voortzettingen en Rindert van achteruit… het spijt me… maar wat een fenomenale spelmaker is het dan zeg. Beide spelers lijken dit jaar ook echt helemaal los te gaan, ze spelen met zoveel vertrouwen in zichzelf. Ik geniet daarvan. Ook Daniël was sterk, misschien niet zo dominant.. hij zat zelfs even mis bij een tegengoal, maar o wat was hij belangrijk zeg als een soort ultieme stofzuiger die ook nog een mooie pass kan geven. Dat was genieten. Maikel had een sterke eerste helft, maar in de tweede helft was het meer passie dan slimheid…. teveel gemiste tackels. Daar zitten verbeterpuntjes, dat geldt ook voor Julius… simpelweg beter opgesteld staan. Noami ook.. prima wedstrijd op zich, maar er waren momenten waarop ze echt een stempel kon zetten door uit te halen…. ik blijf knokken om haar over die laatste grens te helpen want ze is al zover gekomen en ze is simpelweg beter als ze zelf denkt. Als trainer geniet ik ook dat je in de rust bespreekt dat Jens moet instappen, die klojo dat doet en meteen een assist geeft. ik was vooral tevreden dat hetgeen wat we vooraf besproken, geen grote ruimtes tussen de linies, over het algemeen sterk werd uitgevoerd. Deze tweede helft zet wel iets neer wat mij betreft…. het spel wat deze ploeg kán spelen. Met beweging, veel druk bij balverlies, mooie passes.. alles waar we op trainen kwam even aan bod. Ik zag lef… en een team met passie…. en alleen al daarvan genoot ik zeer. Dat was het dan… de herfstcompetitie… een mooi half jaar met veel progressie.. soms nog niet helemaal in het spel, maar zeker in de koppies. De wilskracht, maar vooral vertrouwen en vrijheid straalt ervan af. Dit is een mooi teampie… en we zitten nog lang niet aan onze top.”

FC Delta Sports’95 O17.2 – DOVO O17.2 2 – 4 (0 – 3)
toescouwers: 67

doelpunten:
tegenstander 0-1
tegensatnder 0-2
tegenstander 0-3
Byron (Jens) 1-3
Byron (Daniël) 2-3
tegenstander 2-4

bijzonderheid:
Delta mist strafschop bij 1-3 stand.

 
Naomi neemt afscheid na 3-3 gelijkspel

20170121_160540De O17-2 is de competitie matig gestart tegen DOVO. In de eerste wedstrijd van de lentecompetitie werd het 3-3. Het uiteindelijke resultaat kan Delta zien als een winstpartij, want 15 minuten voor tijd stond Delta nog kansloos achter met 1-3. Maar Delta moet ook kritisch zijn, zo was het spel in fases matig, en de ploeg had geen antwoord op één enkele goede DOVO speler. Een leerpartij, dat wel. De wedstrijd stond verder in het teken van twee gebeurtenissen: Mo kwam de O17-2 voor het eerst versterken als rechtsback (hij is één van de kandidaten voor de openplek die er gaat komen), maar bovenal was het de afscheidswedstrijd van Naomi. Na jaren van voetballen bij de mannen nam zij vandaag afscheid, Naomi zal toegevoegd worden aan de vrouwen selectie.

Delta startte de wedstrijd met een overtal aan wissels. Naomi nam afscheid, de ploeg was compleet, maar ook moest er gedacht worden aan de toekomst en dus was Mo (O17-3) toegevoegd aan de selectie. Delta mocht wel eindelijk een keer op veld 1 spelen, iets waar Delta (als ze amusementswaarde op veld 1 willen hebben) eens wat vaker aan moet denken. In de eerste pakweg 15 minuten was Delta de bovenliggende partij en was het voetbal redelijk goed. Er was veel beweging, de veldbezetting was OK, en op een vrij snel onschadelijk gemaakte DOVO aanval in de eerste paar minuten was de ploeg duidelijk sterker en gaf het weinig weg. Kansen kwamen er ook, veel zelfs en een paar hele grote. Byron had twee enorme kansen, Joey had kunnen scoren en er waren meer mogelijkheden waarbij eentje van een doorgschoven Jens (hard schot én rebound) in de kijker speelde.

Maar zoals zo vaak kon de O17-2 niet ‘killen’ en naarmate de hoeveelheid gemiste kansen toenam, had dat ook zeer negatieve gevolgen voor het spel. In plaats van vertrouwen te tanken uit de kansen wilde de O17-2 de goal er bijna in pushen. Spelers liepen meer en meer uit positie, balverlies nam toe en DOVO maakte er handig gebruik van. Nadat Arthur met twee wereld-reddingen op counters de ploeg in de race had gehouden was het bij poging 3 wel raak: de scoorder: Delta’s eigen Timo. Op een eigen goal was Delta’s goalie kansloos uiteraard.

Frustratie nam toe en het spel werd als het aankomt op puur voetbal slechter, warrig, minder beweging. Goal maken zat er in de hoofden, niet balbezit houden of controle houden. Maar daardoor werd het spel juist minder. Nadat Arthur Delta wéér op de been had gehouden was het Joris, die eigenlijk op dat moment onverwacht, de 1-1 maakte op aangeven van Joey. Delta had vlak ervoor drie andere kansen gehad, een kopbal van Joris op een mooie voorzet van Byron (eerlijk gezegd wel een hele mooie aanval), een vrije bal van Daniël (net langs de linkerpaal) en een mooie bal van Mo die uiteen spatte op de lat.

In de rust vielen er harde woorden, met name de bezetting van het middenveld. Trainer Paulus had al voor rust ingegrepen door twee sterkmakers te wisselen die tegenvielen. Status en belangrijkheid in de O17-2 geldt dan niet, je zal op zaterdag ook vrij moeten spelen, je taak doen en presteren. Ook werd de na 20 minuten dramatische veldbezetting besproken, enkele spelers kregen er even van langs, maar bovenal werd ‘het gevaar van DOVO’ besproken. DOVO was op zijn geheel gelijkwaardig aan Delta, Delta was misschien als je alle plussen en minnen bij elkaar op gaat tellen zelfs een betere ploeg. maar hun rechtsbuiten was weergaloos, met een startsnelheid waar Max Verstappen voor tekent. Julius, Juul.. maar zelfs Timo verloor elk sprintduel. De gozer was bij serieus elk gevaar betrokken, en elke gevaarlijke aanval liep alleen maar via hem. De trainers weigerde echter verdedigender te gaan spelen…. Delta zal moeten leren deze wedstrijden te winnen met een positief spelbeeld. Doel: het spel dus verbeteren, de linies korter op elkaar en de aanvoer naar die buitenspeler te slechten.

In de eerste 5 minuten na rust deed Delta ook dat en het had twee enorme kansen als gevolg. Brian had Delta op 2-1 moeten zetten toen hij mooi werd vrijgespeeld (weer de lat) en daarna probeerde Ronan met een soort lobje de keeper te slachten. Het waren twee 100% kansen, wéér twee kansen. En net als in de eerste helft viel Delta weer in dezelfde valkuil, twee kansen gemist…. laten we allemaal gewoon weer uit positie lopen. Maikel kwam erin en gaf met twee keiharde ingrepen wel het juiste voorbeeld: tot hier en niet verder. Maar 10 minuten later stond het wel 1-3. DOVO pakte Delta vol op de omschakeling en scoorde tweemaal… niet tweemaal zelf, wat Maikel was een van de doelpuntenmakers. 1-3 achter, matig spel en 2 eigen goals.

De meeste teams kan je dan bijeen vegen, maar Delta niet. De ploeg werkte harder dan ooit, Joey en Brian begonnen hun acties langs de buitenkant te winnen en zorgde voor wat puike voorzetten. Het technische en snelle balspel wat de ploeg op de training toont was er niet, dit werd strijden. Arthur hield voor de 4de maal Delta uit de brand door een onzichtbare bal (hij kon niks zien want de speler stond uit zijn zicht) met een werkelijkwaar katachtige redding langs de paal te knikkeren.

Delta werd weer wat sterker, begon meer te winnen, al liet het spel aan de bal te wensen over. Zo was de derde goal een tegengoal die Delta aan zichzelf kon wijten, dom balverlies voorin terwijl iedereen in ‘attackmodus’ stond. Toch kwam de ploeg op 3-2 niet lang daarna: een schitterende vleugelaanval via links was ditmaal eindelijk wel succesvol: Brian legde de bal panklaar voor Rindert die de 3-2 maakte. Toen kreeg Delta hulp… van DOVO. Om een of andere reden stapte de ploeg over op 442… daarmee werd het gevaar van de rechstbuiten weggehaald (hij kwam tegenover Timo en Rindert in een dubbele dekking te spelen). Delta schakelde a la minuut ook over. De trainers haalde Maikel over naar de rechtsbuiten en dirigeerde Ronan en Byron naar de spitspositie. Tegenover het 442 system stond meteen een verkapt 334 systeem. Het gevolg was binnen 5 minuten zichtbaar, nadat Maikel notabene twee man had uitgekapt legde hij de bal klaar voor Brian die eindelijk zijn eerste competitiegoal maakte: 3-3. Delta tactisch overbluffen is geen optie.

DOVO schakelde terug naar hun spelsysteem, Delta meteen ook. Wat volgde waren 5 minuten van warrig voetbal, veel balverlies, veel strijd, nog een kansje van Byron, nog corners van DOVO. Een compleet open pot. Delta speelde om te winnen, maar de counters van DOVO zorgde voor letterlijke poep in de broeken van de trainers. De tijd tikte weg en 3-3 was de uiteindelijke uitslag. Een dubbel gevoel, heel dubbel. Qua uiteindelijke kansen had Delta moeten winnen, maar zo groot was het verschil niet. Qua spel had Delta soms betere fases, soms DOVO. Als je kijkt naar effectiviteit won DOVO dik. Het dubbele gevoel was simpel, na 15 minuten had Delta met 2-0 voor moeten staan, maar aan de andere kant als je na een 1-3 achterstand nog een punt pakt……..

Tijdens de tweede helft was er één hoogtepuntje. Pakweg 15 minuten voor tijd werd Kapitein Naomi gewisseld. Het publiek, de spelersgroep begreep het belang van deze wissel en Naomi werd onder luid applaus gewisseld en kreeg van haar team de bloemen die ze verdiende. Geen winstpartij voor deze dame, maar toch denken wij een heel mooi afscheid. En eentje uit het hart. Delta verlies een fantastisch mens, teamgenoot en goede voetbalster… maar ook de eerste die een daadwerkelijke stap omhoog gaat zetten.

Trainer Paulus: “Ik heb een heel dubbel gevoel over deze match. Ik was redelijk tevreden over die eerste 20 minuten en daarna niet meer. Ik vond dat we dat aan onzelf te wijten hadden, na het missen van die kansen verloren we ons geduld. We begonnen uit positie te lopen, de snelheid van het spel viel weg en daarmee zakte het niveau flink. En na die 0-1 was elke vorm van geduld helemaal foetsie. Ik snap het deels wel, je had na 20 minuten met minimaal 2 goals voor moeten staan. Maar ik ben ontevreden wat het deed met het spelbeeld, de wijze van spelen. Zo rommelig, zoveel balverlies, zoveel spelers die uit positie lopen. We moeten leren dat je ook bij tegenslag je eigen spel durft te spelen…. goed voetbal vraagt om geduld. Ook konden we, feitelijk de hele wedstrijd, geen wapen vinden voor die gruwelijke rechtsbuiten. Dat was de gast die voor DOVO deze punt pakte, zonder twijfel. Wat een speler, wat een startsnelheid. Die spelers en trainers mogen hem een kratje bier bieden… als ie 18 was. Respect hoor, ook ik kan genieten van zo’n speler. We missen veel kansen, en dat blijft en zal blijven. OK, het scorend vermogen was hoog vandaag… 5 goals, maar wel 2 in de verkeerde hahaha. Hoe ga je ermee om, dat is nu de vraag. Je kan na het missen van kansen en zelfs na de 0-1 ook rustig blijven: die goal komt wel. Zover waren we vandaag niet. We werden onrustig, verloren ons koppie. Dat we uiteindelijk op 3-3 komen is puur bijna Duitse onverzettelijkheid; doorgaan tot het gaatje. Op dat aspect, het uiteindelijk mentale, ben ik wel weer trots. Simpel gezegd maken we het onszelf erg moeilijk vandaag. maak er 2 in die eerste 20 minuten en je wint die match. Blijf zo spelen erna, dan waarschijnlijk ook. Deze ploeg moet leren domineren en dat slim te doen, we laten bij vlagen zien dat we dit ook kunnen. De weg die we inslaan nu, creatief en snel positiespel is een goede. Maar voor vandaag moeten we stellen dat dit er niet uitkwam. Dat is een wijze les en eentje waarvan we moeten leren. Wat spelers speciaal noemen: vandaag een kampioen was ons keepie: Arthur was voor geen van de tegengoals verantwoordelijk en wist werkelijk een paar bovengemiddelde reddingen te plegen. Brian mag je ook noemen, soms lui (in de omschakeling) maar met een assist en goal mag je jezelf wel wel een pluim geven. Mo, onze gastspeler liet een sterke indruk achter, als Mo zich ook kan conformeren aan de druk die bij selectie hoort (douchen hoort er oa bij Mo) is het een zekere kanshebber. Maar bovenal even Naomi…. dit was verre van haar beste match. Maar de druk was hoog.. laatse match, kapitein van de O17-2. Ik weet dat ik namens de mannen spreek als ik jou alle succes wens van de wereld. Onthoudt dat je in de kern een creatieve voetbalster bent, geen dienende, en dat de grens bepaald wordt door je eigen zelfvertrouwen, durf en lef om dominant te durven zijn. de meeste van ons hebben jaren met je gewerkt of gespeeld, en we gaan je missen. Maar we zijn ook heel trots op je, het ga je goed”.

FC Delta Sports’95 O17.2 – DOVO O17.3 3- 3 (1 – 1)
toeschouwers: 56

doelpunten:
tegenstander-Timo 0-1 (ED)
Joris (Joey) 1-1
tegenstander 1-2
tegenstander-Maikel 1-3 (ED)
Rindert (Brian) 2-3
Brian (Maikel) 3-3

 
O17-2 na spektakelpot ruim langs GVVV

O172GVVVWedstrijden van de O17-2 zijn dit seizoen met regelmaat leuk en vol spannende momenten. Dat kan je zo langzamerhand wel zeggen. De amusementswaarde is over het algemeen hoog, toeschouwers hoeven zich zelden te vervelen aan de soms knullige maar ook vaak mooie momenten. Maar degene die zaterdag niet de moeite hadden genomen om naar Veenendaal te reizen kunnen zich even schuldbewust achter de oortjes krabben: want zij hebben een bovengemiddeld vermakelijke wedstrijd gemist, met een spannend scoreverloop, een aantal hele mooie goals en een uiteindelijk grote uitslag.

De wedstrijd in Veenendaal vond plaats op iets wat de naam ‘grasmat’ had. Of zoals de GVVV trainer zei: “welkom op ons knollenveld’. Delta was flink gehandicapt afgereisd, topscorer Byron is geblesseerd, ook Juul was geblesseerd en tot overmaat van ramp werd midmid Rindert weer eens opgeroepen voor de O17-1. Gelukkig was er aanvulling, vaste klant Mo (O17-3) ging mee en voor de tweede maal (de vorige keer was het een oefenpotje) zou Thomas (O17-3) mee afreizen. Voor Thomas was het zijn O17-2 competitiedebuut. Trainer Paulus had de tactiek vandaag aardig omgedraaid, in plaats van inzakken zou de O17-2 nu eens als een soort wervelwind gaan starten met meteen hele diepe druk. GVVV moest het idee krijgen dat er niks te halen viel.

De wedstrijd begon indrukwekkend. Ivm het overlijden van een GVVV jeugdspeelster (de keepster van de MB2) was er eerst een minuut stilte. Maar na het fluitsignaal was het ook meteen vol erop. En het had heel, heel snel effect. Binnen drie minuten kwam Delta op voorsprong. Daniël stuurde Brian diep en die haalde vanaf ruime afstand uit moeilijke hoek uit. De bal vloog schitterend over GVVV’s keepie heen in de rechter-kruising. En nog geen vijf minuten laten was het al 0-2, ditmaal was het Ronan die Brian wegstuurde en hij omzeilde de keeper en schoot in een kleine ruimte mooi binnen. Delta had de score kunnen uitbreiden: Joey schoot strak langs de linkerpaal en Joris probeerde de keeper te omzeilen in een één tegen één situatie, maar kwam daardoor uit in een onmogelijke positie.

MINUUTSTILTE

Daarna ging het even minder, Delta gooide wat minder energie in de wedstrijd en GVVV werd met name door simpele lange ballen te spelen wat gevaarlijker. De 1-2 mocht de bezoekende ploeg zich aanrekenen, een kansrijke GVVV voorzet werd door alles en iedereen gemist maar schoot wel door naar de andere vleugel. Delta’s verdediging had alle tijd de boel neer te zetten maar dacht dat het allemaal wel goed zou aflopen, toen de voorzet kwam was het dus te laat.

Maar de bezoekers kwamen weer heel snel op 1-3. Na een paar mooie combinaties (strak gespeeld op het belachelijk slechte veld) was er een steekpassje van Daniël op Joey.. en de rechtsbuiten wist er wel raad mee. Delta wist nog wat kansen af te dwingen en gaf er ook eentje weg. Nou ja.. een kans, het was een lange vrije trap die met de zon vol tegen net onder de lat kwam, maar Arthur tikte deze met de vingertoppen over.

Na de rust probeerde Delta minder de combinatie te zoeken. vrijwel elk breedte balletje ‘bleef hangen’, waardoor GVVV soms gevaarlijk kon counteren. En dat terwijl de verdediging van de tegenstander veel ruimte weg gaf voor steekbal na steekbal. Ook werd besproken dat alle terugspeelballetjes op keepie Arthur niet echt slim waren op dit veld, de keeper was de eerste helft meerdere malen in de problemen gebracht, want waar het veld slecht was.. was de 16 meter net een maanlandschap.

Delta wist diverse kansen af te dwingen in die eerste 10 minuten, twee mooie aanvallen werden afgefloten omdat Brian in zijn enthousiasme buitenspel stond. Bij de derde keer vlaggen zat de grens ernaast. Brian stond wel buitenspel maar Joris, die vrij werd gespeeld richting goal niet. Uit de vrije trap die genomen werd moest Delta een corner weggeven en daaruit kwam de aansluitingstreffer van GVVV. Simpel: het kopduel werd goed gewonnen door de blauw-witte. Joris had even erna een grote kans, met een sterke save van de GVVV keeper. Na een scrimmage wist Mo de bal van de lijn te redden. Delta verloor ook Ronan, die fiks werd geraakt op het bovenbeen. Maar 3 minuten later was het zomaar 3-3. De goal was echt ongelooflijk.. het was een diepe bal…. Maikel en Arthur gingen er vol voor en een van hem trapte de bal snoeihard tegen de tevens op de bal rennende GVVV speler.. de bal kreeg een vreemde boog en vloog van bijna 30 meter in de leegstaande goal.

Even ervoor had de trainer een iets wat vreemde wissel toegepast. Omdat het voorin steeds meer om snelheid en strijd ging werd Mo in de spits gezet. Dat zou niet veel later uitbetaald worden.. de voorzet van Brian resulteerde in een kans van Joey, maar zijn schot werd geblokt waarna de bal voor de voeten van Mo kwam, en die haalde uit met enorme power: 3-4.

Niet veel later was met afstand het hoogtepunt van de wedstrijd. De ingooi was van Maikel, Daniël liet hem eenmaal stuiteren en nam hem rechts van de goal vol op de buitenkant van de voet. De bal krulde snoeihard in de linkerkruising. Een werkelijk waar supermooie goal, technisch perfect geschoten. De goal ‘brak’ GVVV die met man en macht probeerde nog iets aan de wedstrijd te doen. Delta gaf weinig meer weg en de enkele keer dat het zo was had Delta zijn goalie als reddende engel. Maar een drukkende GVVV ploeg houdt ook in: ruimte. Daniël wist een diepe bal die de GVVV verdediging niet goed onderschepte door meteen doordekken weer te ontfutselen en kwam meteen in de één tegen één met de keeper…. niks moois dit keer, gewoon een koele en geplaatste schuiver: 3-6. Daarna was het helemaal over en uit. Delta moest de laatste 7 minuten met 10 man door (Brian kreeg geel) en raakte ook Julius kwijt met een lichte blessure. Toch was er maar één ploeg met kansen. Op een corner van Joey wist Thomas zijn bijzonder sterke debuut op te leuken met een prima treffer: kopbal en goal.

En daarna wilde Tom nog even een klassemoment tonen. Extreem rustig, met amper snelheid dook hij naar binnen, omspeelde een GVVV speler met gemak en plaatste de bal in de rechterkruising…. De keeper raakte de bal nog net aan (iets wat Toms vader een absoluut minpunt vond aan de supergoal) maar kon niet voorkomen dat deze prachtig binnenviel. Twee goals voor Tom dit seizoen… waar gaat dit heen met zijn ontwikkeling?

Delta won hierdoor met 3-8 en pakte, doordat Valleivogels vrij was, de koppositie. De ploeg maakte de meeste goals in een wedstrijd ooit dit seizoen en zette een uitslag neer die er er staat.

Trainer Paulus: “Het was een potje onder moeizame omstandigheden. Daar moesten we aan wennen, want direct spel is noodzakelijk. Daar kwamen de eerste twee goals ook uit, maar daarna vergaten we dat door te voeren, vond ik ons weer tot de 1-2 te makkelijk en probeerde we weer positiespel te spelen. Elk balletje dat je even liet vallen stuiterde echter op. Na de rust deden we dat veel beter, de twee tegengoals waren een verloren kopduel en een bizarre halve botsing. Toch werden we totaal niet nerveus. De goal van Mo gaf ons veel rust en de beauty van Daan mag ingelijst worden. Daarna was het hard werken en wisten we nog een paar mooie treffers te maken. Ik was zeer tevreden over hoe vaak we durfde naar voren te stappen bij balverlies, dat we meteen druk zette en niet achteruit liepen. Timo, Jens en Daniël waren er erg sterk in. We hebben om Donald Trumps woord te gebruiken ‘ongelooflijk’ veel ballen verovert op die manier. Soms was het risicovol, maar het ging veel vaker erg goed. Ik was zeer tevreden over beide gastspelers vandaag, daar even speciaal aandacht voor: Thomas had tijdens de vorige oefenpot het zwaar, maar vandaag speelde hij zeer sterk. Hij mag trots zijn op wat hij liet zien, op geen enkele manier kon je zeggen: hier staat een O17-3 speler. Leuk ook dat hij dit mocht belonen met die goal. En dan Mo….. Met een goal, redding op de lijn en simpelweg goed spel had Mo een groot aandeel in de zege vandaag. Mo geeft ook fysiek opties voorin als de situatie daarom vraagt. Ik heb genoten, zoveel mooie goals, een hele positieve aanvallende speeltactiek… ja, je kan niet anders dan tevreden zijn vandaag.”

GVVV O17-3 – FC Delta Sports’95 O17-2 3 – 8 (1 – 3)
toeschouwers: 24 spekkopers.

doelpunten:
Brian (Daniël) 0-1
Brian (Ronan) 0-2
tegenstander 1-2
Joey (Daniël) 1-3
tegenstander 2-3
tegenstander 3-3
Mo (-)  3-4
Daniël (Maikel) 3-5
Daniël (-) 3-6
Thomas (Joey) 3-7
Tom (-) 3-8

Kaarten:
Brian (geel)

 
O17-2 na matige pot onderuit tegen SVMM
De O17-2 heeft zaterdag de belangrijke thuiswedstrijd tegen SVMM verloren. Op veld 2 verloren de mannen van trainers Paulus en Andrew met 0-1 door een rake kopbal van de bezoekers. Het was de eerste wedstrijd van Delta in weken, de afgelopen twee zaterdagen was de ploeg (noodgedwongen) vrij. Delta zag Ruben weer terugkeren onder de lat en ook Rindert zat weer bij de selectie na een afwezigheid van enkele weken. Mo was opgeroepen als extra speler, omdat de positie van Naomi nog niet ingevuld is en zowel Julius (enkel) als Maikel (ziek) deze week twijfels waren. Topscoorder Byron is nog steeds geblesseerd.

De wedstrijd startte 25 minuten later doordat de scheidsrechter niet kwam opdagen. Dankzij A1-selectie speler Eise vd Wal (oud speler van trainer Paulus, die zich opwierp als scheidsrechter) kon de match uiteindelijk wel doorgaan. Delta kon uitkijken tegen een moeilijke wedstrijd. Er zaten wat wijzigingen in het SVMM team (waaronder de lange keeper en een aantal spelers) tov de oefenmatch van enkele maanden geleden. Het verhaal gaat dat er enkele O17-spelers meededen die normaal al doorgeschoven zijn naar SVMM’s O19-1, maar of dat klopt is verre van zeker. Verder was de ondergrond erg slecht, veld 2 ziet er op het oog nog aardig uit… maar is erg hobbelig.

De eerste helft kan beschreven worden in korte woorden: het was niet al te best van twee kanten. Delta was wel de meest dreigende partij, waarbij Brian er aan de linkerkant veel weggestuurd werd en Joey aan de rechterkant een aantal schitterende acties had. Maar grote kansen leverde al deze activiteiten niet op, de voorzetten kwamen niet aan. Eigenlijk kreeg Delta in die eerste helft vier grote kansen: de eerste was voor Brian die zeer kansrijke positie met zijn rechterbeen moest uithalen. De tweede was een schitterende trap van Joris die door door de keeper over de lat getikt werd. De derde kans was een mooie vrije trap van Brian die de keeper ook tot een redding dwong en de vierde was voor Joey die een strakke, maar moeilijke voorzet net naast schoot.

Achterin gaf Delta niet heel veel weg, al was er een uitbraak waarbij Delta na een verkeerde corner van Rindert ineens in een 5 tegen 1 situatie kwam… de bal kwam gelukkig voor de Houtenaren juist dicht genoeg bij de ene geel-blauwe speler. Ruben wist tevens de enige andere SVMM kans om zeep te helpen, het was een steekbal waar de keeper eerder bij zat.

Zo rondom de rust werd duidelijk: het voetbal was gewoon erg slecht. Een bal over 3 meter begon gewoon te stuiteren en ballen controleren op het veld was moeilijk. Maar Delta zelf was ook verre van goede doen. Er werd simpelweg niet goed gevoetbald, het tempo lag laag. In een poging om dan maar uit een ‘ander vaatje te tappen’ werd afgesproken om de vleugels wat directer te zoeken omdat zowel Joey als Brian hun tegenstander de baas waren. Mocht het allemaal niet lukken dan zou Mo in de spits gebracht worden als een soort stormram, vanaf dat moment was het dan alles of niets.

In de tweede helft probeerde de thuisploeg die vleugels eerder te zoeken en wat meer te openen. Het was zeker geen tactiek die de schoonheidsprijs verdiende, maar wel eentje die paste bij de omstandigheden. Voetbal is kansen zien af te dwingen en weinig weggeven. En in de eerste 20 minuten kan je wat dat betreft wel van een goed Delta spreken. Er werden een aantal enorme kansen afgedwongen: de eerste was voor Timo, goed ingeschoven had hij kunnen uithalen vanuit zeer kansrijke positie binnen de 16 meter, maar hij lag voor Timo’s linker en dus besloot de verdediger tot een steekpass op de al buitenspel staande Joris. Even later raakte Brian vanuit een voorzet van rechts vanaf enkele meters snoeihard de paal. Een goal van Brian werd terecht afgekeurd omdat de buitenspeler niet snel genoeg mee had omgeschakeld en hij net buitenspel stond op de snelle omschakeling van zijn teamgenoten. Midmid Rindert miste de twee grootste kansen, in de 5 meter, waarna Joey (de speler die er deze zaterdag met kop en schouder bovenuit stak) ook naast schoot. SVMM zette daar qua kansen niet veel tegenover, maar wist wel diverse corners af te dwingen. En met de lengte van de bezoekers was dat elke keer enorm gevaarlijk.

Het was ook uit een corner dat de goal viel… de bal belandde bij de tweede paal en werd genadeloos erin gekopt. Delta reageerde met het alles of niets plan. Mo werd, zoals tegen GVVV, in de spits geplaatst als stormram voor Joris. Maar het plan werkte voor geen centimeter. In plaats van vol op de aanval te spelen toonde de achterhoede zich niet scherp in het aansluiten. Ballen werden diep gegooid (wat ook de bedoeling was), maar door de gebrekkige aansluiting was het veld wel 60 meter lang en kon SVMM naar hartenlust zich door de de Deltalinies heen counteren. Toch kwamen er nog wat kansen, maar Delta liet niet het spel zien in deze laatste fase waardoor er nog hoop was op een punt.

Trainer Paulus: “Dit was niet goed. In de eerste 20 minuten wilde we echt voetballen, maar we slaagde er niet in. Zeker Rindert zocht voetballende oplossingen, maar het leidde tot veel balverlies. Er was te weinig beweging en we maakte foute keuzes en ja.. het veld hielp ook niet meer om goed op balbezit te spelen. Er was van beide ploegen veel balverlies. In zo’n situatie heeft de meer fysieke ploeg een voordeel omdat je veel in duels uitkomt. De 20 minuten voor rust en na rust hebben we eigenlijk veel kansen afgedwongen ondanks dat het voetbal niet zo goed was. Maar we maken, in tegenstelling tot GVVV die goal niet. Als je dan scoort dan speel je simpelweg een makkelijkere wedstrijd. We zochten steeds wanhopiger die aanval op, met steeds minder overleg… zichtbaar balend van de gemiste kansen. Toen die goal viel zag je bijna over het hele team zoiets van: ‘dit kan niet’ en een soort frustratie. Het alles of niets deel faalde hopeloos en de keuze daartoe is mijn verantwoordelijkheid. De ene helft zette extra de schouders eronder, de andere helft kon zich er niet overheen zetten. Tegen GVVV werkte het, tegen SVMM niet. Je merkt ook dat we ritme missen. De kleine competitie zorgt voor veel vrije zaterdagen. We hebben twee matches gespeeld in 6 weken tijd, die tegen GVVV en deze. Op de vrije weekenden kunnen we geen oefenduels regelen omdat de B1, A2, A1 en B3 (die ook ons vol ondersteunen) een beroep op ons doen (en we pas vaak laat de verzoeken binnen krijgen) en dat gaat erg ten koste van ons team. We missen heel veel ritme. Naomi’s plek invullen is ook niet meteen de oplossing, omdat de getalsmatige problemen bij andere teams blijven bestaan en we dus moeten blijven ondersteunen. Ik weet dat Delta ermee bezig is, laten we hopen dat er een snelle oplossing komt. Tot die tijd doen we onze plicht zoals het een O17-2 betaamd… ook al betalen we de prijs. Ook merk ik dat spelers die ruiken aan de O17-1 teleurgesteld zijn. Dat is zeer begrijpelijk, maar uiteindelijk is de enige reactie die daadwerkelijk jezelf wel naar dat team helpt: presteren vol vertrouwen in de O17-2. Voor nu is dit balen, ondanks alle verzachtende omstandigheden moeten we simpelweg stellen dat we te weinig hebben laten zien. En alhoewel we qua kansenverhouding meer hadden verdient is dit wel iets waarmee we aan de slag moeten. Een speciale dank voor Eise vandaag…. een scheidsrechterstalent.. en dat is een oprechte reactie.”

FC Delta Sports’95 O17-2 – SVMM O17-1 0 – 1(0 – 0)
toeschouwers: 65 eerste helft, 12 tweede helft :P

doelpunten:
tegenstander 0-1

 

Delta geeft Valleivogels moeilijke middag
De O17-2 heeft zaterdag een kleine nederlaag geleden tegen Valleivogels. De ploeg van trainers Paulus en Andrew verloor met 3-1. Valleivogels is koploper in deze competitie en verloor überhaupt dit hele seizoen nog maar één wedstrijd (het waarom werd helaas wel een beetje duidelijk vandaag). Delta, dat pas de tweede wedstrijd speelde in een weekje of 6, had al eerder tegen Valleivogels gespeeld. Toen verloor de ploeg voor de beker vrijwel kansloos met 5-2. Met in het achterhoofd de 17-0 zege van de tegenstander tegen DOVO en de 4-0 zege tegen GVVV had de ploeg een doelsaldo van 21 voor en 0 tegen. Deze match was dus een topwedstrijd.

De setting op veld 2 bij Valleivogels was echter verre van top. De trainers houden van gras, maar de laatste twee wedstrijden die Delta mocht spelen op deze mooie ondergrond konden de naam grasveld amper dragen. Dit veld kon ook in de categorie.. waar zijn we nou in hemelsnaam mee bezig. Ja er stond gras op, maar het gras was halflang en het veld was zeer hobbelig. Treurige omstandigheden, maar ook iets waarmee twee ploegen te kampen zouden krijgen. Delta had de wedstrijdtactiek aangepast, de ploeg zou op een felle omschakeling gaan spelen om de tegenstander zo lang mogelijk van het scoren af te houden. De Scherpenzelers zijn ware killers voor de goal, dat wezen de cijfers niet alleen uit, maar Delta had dit ook mogen ervaren in die eerdere wedstrijd.

In de eerste helft was Delta prima bezig. Ja, Valleivogels had meer balbezit, maar vooral omdat Delta daar zelf voor koos, het strijdplan werkte helemaal. De toekomstige kampioen kon een rollertje produceren richting de goal van Ruben, en een kansrijke situatie die om een of andere reden niet omgetoverd werd tot een goal. Delta zette daar veel en veel meer tegenover. Nadat er al wat uitbraken geweest waren, waarbij Delta dit niet tot kansen kon omzetten, was de eerste die wel zeer doelgericht was meteen raak. Joris brak door, wist op het laatste moment met een passje de meegekomen Byron te bereiken en die zette Delta op 0-1. Het was de eerste tegengoal van Valleivogels in deze competitie. Niet veel later kreeg Joris een tik in de 16 meter, maar de scheidsrechter vond het geen strafschop omdat Joris zijn duik ook wel een tikkie overdreven was.

Delta liet Valleivogels combineren tot de middenlijn en zette daarna vol druk. De ploeg hield door de kleine ruimtes alles dicht en koos na het winnen van de bal voor een paar schitterende aanvallen met soms ook hele mooie crossballen. Vooral Ronan blonk uit in dit spel. De blonde Delta speler had op de training Joey van een basisplaats afgehouden en betaalde deze kans dik terug met goed en fel spel bij balverlies en veel creativiteit aan de bal. Delta brak met regelmaat door op de vleugels, maar de eerstvolgende grote kans was voor verdediger Timo. Hij schoof vanaf de rechtsback door, zette goed druk en ging er vervolgens na een 1-2 met de bal vandoor. Vlak voor het schieten was er een befaamd polletje.. de bal stuiterde iets op en Timo’s bal eindigde vanuit kansrijke positie ergens in Woudenberg.

Nadat binnen 5 minuten Joris onderuit werd gehaald in de 16-meter (ditmaal wel strafschop waardig) en Daniël na een corner ook een strafschop had verdient, werd wel duidelijk dat hier winnen erg moeilijk was. Delta kreeg bij een overtreding geen vrije trap, maar als er op het middenveld een simpel duwfoutje was dan klonk er ineens een fluitsignaal. Nadat Delta na een blessure behandeling doorbrak en 1 op 1 op de keeper stond (via Byron) werd de wedstrijd ineens stil gelegd omdat een Valleivogel speler nog bij de dugout van de tegenstander stond voor een of andere reden. Een 100% kans om zeep geholpen… en niemand begreep waarom. Het zorgde voor veel ergernis bij de Houtenaren, maar de mannen hielden het hoofd koel.

Daarna brak Joris door… de spits moest voluit gaan om de grote verdediger voor te blijven en kon daardoor op het moment van uithalen niet de power aan de bal geven. De keeper bracht redding. De volgende kans was misschien wel de grootste, ditmaal brak Byron door… Joris was mee en het was 2 tegen 1…. maar Byron besloot zelf uit te halen. Het schot ging net over. In de laatste fase van de 1e helft was Valleivogels iets meer aan het drukken, maar Delta bleef makkelijk overeind.

Zo bereikte Delta de rust na 45 minuten. Om onduidelijke redenen had de scheids 5 minuten langer laten doorspelen.

Na de rust wist Delta…. dat de tegenstander zou komen. De ploeg kon het lang verdedigend bolwerken, maar het werd duidelijk zwaarder. Valleivogels zette alles op alles en anders dan in de eerste helft kwam Delta er moeilijk voetballend uit. Alleen hoge ballen diep werden er nog gegeven en die waren vaak een makkelijke prooi voor de tegenstander. De eerste Valleivogel kans in de tweede helft was op zijn zachts gezegd, weer discutabel. De Scherpenzeelse spits stond buitenspel, de grens vlagde maar de scheidsrechter (die op grote afstand stond) gaf niet thuis. Gelukkig eindigde de uitbraak niet een een goal.

De twee goals die Valleivogels wel maakte waren er twee van grote klasse maar ook goals die de bezoekers zich mochten aantrekken. Beide werden opgezet aan Delta’s rechterkant waar niet goed werd door gedekt. Na een 1-2 werd de bal strak voorgegeven. Eenmaal wist de verder prima spelende Julius de bal niet te blokken (hij probeerde de bal af te pakken en na een kapbeweging was keeper Ruben kansloos) en bij de de tweede werd na de 1-2 de spits ingespeeld die schitterend weg draaide. Delta gaf echter niet op en probeerde het goede spel aan de bal van de eerste helft terug te krijgen en dat lukte steeds beter. Er waren weer wat uitbraken en schoten van Brian en Delta had tweemaal een vrije trap verdient rondom de 16 meter. Valleivogels zou nog een derde goal maken, een foute pass in de as van het veld zorgde voor de uitbraak. Daarmee liet Valleivogels zien waarom ze bovenaan staan als ploeg: 3 goals uit misschien 4 of 5 kansen.

Trainer Paulus: “Ik ben tevreden over het spel maar baal als een stekker van het resultaat. Als wij in de rust met 0-3 of meer voorgestaan hadden, dan had niemand er wat over mogen zeggen. We waren veel en veel gevaarlijker en ik vind dat we minimaal een penalty verdient hadden. Je moet dan in topmatches: killen. Na de rust wisten we dat we het zwaar zouden krijgen en dat bleek uiteindelijk ook. De tegengoals waren stuk voor stuk goede goals. Ik vond het zelfs knappe goals. Ik denk dat we ze hadden kunnen voorkomen door strakker te dekken, die 1-2 eruit te halen.. we gaven teveel ruimte weg. We hebben vlak na de rust een matige fase gehad aan de bal, daarna ging het weer beter. De rol van de scheidsrechter was wel een tikkie twijfelachtig, het brengt het één nederlaag maar thuis van Valleivogels wat meer in perspectief. Deze tegenstander heeft dat overigens niet nodig, ik denk dat ze zelf sterk genoeg zijn om resultaten te halen. Voor onszelf vond ik dat de ploeg een antwoord gaf op de negativiteit van de laatste weken, ons spel tegen SVMM en het feit dat we zo weinig spelen samen. Dit was de eerste keer sinds november dat we compleet waren, dat we met zijn allen op het veld stonden. Over één speler was ik vandaag heel tevreden en dat was Ronan. Ronans spel zit al enige weken in de lift, maar vandaag kon je echt stellen dat hij hele mooie dingen liet zien en voor mij was hij de man van de wedstrijd. Ook Joris was een speler waar we vandaag bijzonder trots op mochten zijn. We zijn vandaag even back to basic gegaan, gespeeld zoals we gestart zijn, compact en op de omschakeling. Het was goed om te zien dat de hele ploeg hierin mee ging, de neuzen dezelfde kant op stonden. We hebben vandaag het beste resultaat neergezet tegen Valleivogels in deze competitie en laten zien dat onze groei qua spel en uitslag groter is geweest als je kijkt naar die eerste match. Van een kansloze 5-2 naar een kansrijke 3-1. De ontwikkeling van Delta was groter. Dat neemt niet weg dat we allemaal voelden dat hier meer te halen viel. Maar laten we ons richten op het positieve. Dat is de enige manier om de goede weg te blijven volgen. Ik blijf simpelweg trots dat we dit wekelijks blijven laten zien, we zitten er zo diep in momenteel dat we vergeten dat het meerendeel van ons team een jaar jonger is dan de tegenstanders tegen wie we wekelijks spelen. Wat we doen is simpelweg knap.. maar we kunnen nog beter.”

Valleivogels O17-1 – FC Delta Sports’95 O17-2  3 – 1 (0 – 1)
toeschouwers: 22

doelpunten:
Byron (Joris) 0-1
tegenstander 1-1
tegenstander 2-1
tegenstander 3-1

FC Delta Sports'95 O17-2 selectie Frontier Theme